Zoals het klokje thuis tikt

Zoals het klokje thuis tikt

Mijn ouders hadden besloten dat ze me niet zouden laten dopen, ze stuurden me niet naar de kerk en bidden voor de maaltijd was ook al niet nodig.

Toch ontkwam ik niet aan het heersende katholicisme in mijn oude woonplaats – tevens mijn geboorteplaats.

Mijn oude basisschool ligt nog net niet ín de naastgelegen kapel, die ook nog eens nét niet in onze voortuin stond.

 

 

Om een stukje af te snijden onderweg naar school liep ik vaak door de processiegang van het heilige gebouw, waar constant kaarsjes brandden.

Voor een gulden mocht je namelijk een kaars aansteken als blijk van dank of om even een momentje met God te hebben.

De muren van de processiegang zijn betegeld met devotietegels, met een tekst voorzien – betaald door mensen die God gunstig wilden stemmen of bedanken.

Soms bleef ik even staan om wat boodschapjes te lezen, maar vanwege alle vreemde afkortingen en namen kwam ik er nooit echt helemaal wijs uit.

 

 

Na de zware kerkdeur aan de andere kant van de gang opengeduwd te hebben, hoefde ik nog maar een paar stappen te zetten om op tijd in de klas te zitten.

Daar werd elke ochtend iemand gekozen om het ochtendgebed in te leiden. Meestal was het een Maria-gebedje of een ‘Onze Lieve Vader’.

Ook zingen in het kerkkoor hoorde erbij, “de wereld is een toverbal” galmt nog steeds na in mijn hoofd.

Op een gegeven moment kon ik het zelfs zonder bladmuziek in één keer feilloos op mijn keyboard naspelen (en dat terwijl ik dat ding eigenlijk nooit aanraakte).

 

 

“De wereld is een toverbal,
geen mens weet hoe hij worden zal.
Maar één ding dat weet iedereen;
je kunt het niet alleen…
Dus..
Zullen we er samen
iets van moeten maken,
de wereld is een mooi maar bewerklijk ding.
Zullen we er samen
iets van moeten maken,
Hé hé, hé hé.. Kom maar in de kring!”

 

 

Tijdens het communieseizoen kwamen mijn meester en de broeder die ons soms les gaf er dan toch achter dat ik dus niet gedoopt was, wat meteen zorgde voor een grimmige sfeer tussen ons.

Het was niet alsof ik anti-God was hoor, helemaal niet!
Ik wilde graag geloven, net zoals iedereen om me heen..

Het bleek me alleen verrekte zwaar te vallen; Papa en mama geloofden niet, en meestal hadden ze (toen nog) wel gelijk..
Vooral papa, die godsdienstlessen op een middelbare school had gedoceerd, moest het toch weten?

 

 

Ik herinner me nog goed dat ik vanuit het slaapkamerraam van mijn ouders naar de kerk keek en God vroeg om een teken. Ik heb zeker een halfuur gewacht, maar er gebeurde niets uitzonderlijks. Dat vond ik toch wel jammer, dat die troostende gedachte mij onthouden werd.

 

 

Op school werd er namelijk nooit gerept over een hel of over zonden, dus daar was ik sowieso al niet bang voor. En vasten na ‘vasteloavendj’ (carnaval) werd ook al door niemand gedaan. Behalve door oma dan – maar die sloeg vasteloavendj dan weer over dus dat telde ook niet helemaal..

 

 

God moest dus wel erg ‘easy going’ zijn.
Of hij bestond simpelweg niet..

 

 

Ondanks mijn ongeloof en hier en daar een verdwaalde twijfel, bleef ik wel zingen.

Ook verkocht ik kaarsen, werkte ik in de kloostertuin en hield ik een van de fakkels vast tijdens de bidtocht.

De kapel in mijn oude woonplaats is namelijk een heus bedevaartsoord, waar al talloze jaren aanzienlijk wat mensen op af komen.

Het Mariabeeld dat hier verantwoordelijk voor is, wordt tijdens de tocht in een glazenkist op een draagbaar in de lucht geheven door een paar sterke mannen, terwijl de fanfare er achteraan loopt.

 

 

Tijdens de periode dat ik mijn kerkelijke plichten liet voor wat ze waren schrok ik me altijd wezenloos van het lawaai dat voor onze voordeur geproduceerd werd door de fanfare leden. Ik vergat namelijk steeds wanneer de tocht ook alweer plaatsvond, waardoor het hoorngeschal geheel onverwachts mijn oren zowat kapot galmde.

En geloof me; met een kerk voor de deur ben je eigenlijk al snel aan heel wat lawaai gewend. Als tiener sliep ik op zondag gewoon door het kwartiertje mis-klokken heen – geen probleem.

 

 

Tot mijn verbazing mis ik die kerkklokken sinds de verhuizing naar Brabant nogal.. Met een beetje geluk (als de wind goed staat), vang ik soms nog wat aan ‘kerkelijk kabaal’ op.

In de buurt van mijn eigen oude stekkie stonden maar liefst 4 kerken die om het halfuur de tijd aankondigden – en niet te vergeten het beroemde carillon dat ieder uur een deuntje speelde!

Ik betrap mezelf er zelfs op dat ik soms wacht op het bekende gegalm – wanneer ik ’s nachts in bed lig en te lui ben om op de klok te kijken..

God of geen God, de kerk hoort gewoon voor mijn raam te staan. Niet alleen zijn het mooie en imposante gebouwen, ze laten je ook weten dat je veilig thuis bent, met hun vertrouwde (soms wat luide) klok geluid.

 

‘God’.. – Wat mis ik die herrie!

 

 

Wat maakt dat jij je thuis voelt?

 


PS: Deze tekst is eerder verschenen op een oud blog – hier en daar aangespast heb ik het wederom een plekje op het net gegeven.. Wegens gebrek aan inspiratie maar óók het toch willen laten weten dat ik snel weer aan het bloggen zal slaan… tot snel! :)


 

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

10 Reacties

  1. 9 februari 2018 / 13:53

    Hoewel ik niet katholiek ben grootgebracht, begrijp en voel ik helemaal de sfeer die er vroeger bij jou heerste. Mooi beschrijf je de gang van je huis naar school via het kerkgebouw. De rituelen die er plaatsvonden/-vinden geven vaak een gevoel van saamhorigheid en veiligheid. Ook bij het gereformeerde geloof waarbinnen ik ben opgegroeid waren er natuurlijk rituelen. Voor mij als kind belangrijk en ook nu nog kan ik er met een gevoel van geborgenheid aan terugdenken. Ik hang nu geen religie meer aan en doe verder ook weinig in groepsverband. Maar rituelen kan ik soms intens missen.
    Wat een indrukwekkende foto trouwens, alsof God zelf net kerk is binnengegaan.

    • Anne
      9 februari 2018 / 14:46

      Dankjewel, Harme. Mocht je de gang willen ‘zien’ dan kan dat *hier*, ik krijg er meteen heimwee van! (mijn eigen foto heeft een filtertje erover, vandaar het wel heel dramatische effect ;).. ) Rituelen kunnen zoveel troost, geborgenheid en vast nog wel veel meer bieden, ik begrijp dat je ze mist in ieder geval.. Toevallig had ik een Protestants buurmeisje, verhuisd van uit de Bible Belt. “Here zegen deze spijs”, moesten we daar zeggen voor het eten :)

      • 9 februari 2018 / 16:51

        Haha, dat klopt helemaal van dat gebedje voor het eten. En na het eten natuurlijk “Here dank U voor deze spijzen, Amen.”
        En ik ga zeker een kijken in de kapel en omgeving.

  2. Zwerver
    10 februari 2018 / 10:26

    Als ik de kerkklokken weer hoor, dan ben ik weer terug in het verleden. Vooral het geluid van de klokken als er iemand overleden is vind ik mooi. Het is de gedragenheid denk ik. Maar ook in de kerk zelf zijn geeft me toch een gevoel van…heimwee? En dat terwijl ik de kerk verafschuwt heb en ik in mijn jeugd ook stiekem deserteerde als ik de kans kreeg! Je begrijp het al: katholiek opgegroeid en met slaande deuren vertrokken. Maar ouder geworden voel ik dat ik de dingen uit mijn jeugd nooit helemaal verdwijnen. De katholieke kerk en geloof is onderdeel van mij geworden, of ik dat nou wil of niet. Niet dat ik naar de kerk ga of dat ik daadwerkelijk geloof. Maar als iets wat eenvoudig in mij aanwezig is zonder oordeel.

    • Anne
      10 februari 2018 / 11:25

      Precies wat je zegt..! Voor het plechtige geluid moest ik als kind wel ontzag hebben, gelovend of niet. Echter, de wierook die er ‘gezwaaid’ werd bezorgde me elke keer weer een vreselijke hoofdpijn. Verplichte kerkbezoekjes (danku, oma) waren ook nooit mijn ding.. Gelukkig heb ik haar dat nooit verteld (in biechten geloof ik ook niet :P) – anders hadden de zogezegde slaande deuren me nog geraakt.. ;) ‘t blijft toch een dingetje inderdaad. Fijn dat we er nu zo naar kunnen kijken :)

  3. 10 februari 2018 / 12:19

    Thuis? Je wilt niet weten hoe lang ik al naar dat gevoel op zoek ben. Het idyllische kerkklokgeluid dat je beschrijft vind ik geweldig! Maar voor mij is dat dan weer geen thuis. Wij werden prostants opgevoed (gedoopt, bidden voor het eten en slapengaan, en diensten met kerst en pasen) maar waren geen echte kerkgangers. Lang heb ik gelovigen benijd om hn geloof, potdikke ze hebben iets om op terug te vallen! Maar opgroeiend in een éénoudergezin vond ik het gewoon ongeloofwaardig op al mijn geld op een vent hoog in de lucht te zetten, die omdat mijn ouders gescheiden waren mij toch al in de hel zou parkeren…
    Maar goed thuis was de vraag hè? Ik ben er nog steeds niet achter. Een konijn geeft mij een beetje thuisgevoel, mijn boekenkasten die ongegeneerd kunnen pronken, maar is dat thuis? Waar ik wel op blijf terugvallen (tegenwoordig) is mijn geloof in de Godin, in Lilith. Zolang zij in huis is, een altaar heeft om op te wonen en te chillen, dan voel ik mij goed. Dat zorgt voor thuis. Gewoon mezelf zijn denk ik. Maar goed dat hoop ik de komende jaren wel te vinden <3

    • Anne
      10 februari 2018 / 13:29

      Uhg.. Sowieso vind ik het allemaal al niet zo aannemelijk, maar jouw gedachtegang zet het al helemaal ‘out of the question’ – begrijpelijk! Ik ben thuis soms ook nog kwijt.. Maar ik weet zeker dat we het uiteindelijk wel vinden!

  4. 10 februari 2018 / 15:52

    Oh god… Dat liedje van die toverbal, kon het gelijk weer helemaal meezingen. Jaren niet gehoord, niet aan gedacht, en toch zit het nog ergens in de krochten van je brein verborgen in volledige tekst en melodie. Vind het zowel vreselijk als geweldig, nostalgisch. Heb ook op een katholieke basisschool gezeten, bidden en zingen, heel herkenbaar. Ondanks dat ik ook niet geloofde, vond ik het wel wat hebben. Nog steeds wel trouwens – dah, religiewetenschappen? XD
    Die klokken missen, het ‘terug naar vroeger’ gevoel? Bepaalde jeugdmomenten zorgen voor nostalgische herinneringen, daar kunnen die klokken goed bij passen ja. Het zoeken naar/vragen om een teken is ook herkenbaar trouwens, heb ik ook gedaan. Vond het ook wat teleurstellend dat het teken altijd uitbleef – of hebben we het wellicht over het hoofd gezien? Hmmm… ;p

    • Anne
      16 februari 2018 / 18:48

      Na een jaartje of 20 tussen de kerkklokken wonen mis je het, of je wil of niet xD Ik weet trouwens niet wat ik over het hoofd gezien moet hebben, er vloog alleen een duif voorbij, weet ik nog. Mja, de beste Here zelf is ook onzichtbaar, hehe.. Grappig dat jij het liedje ook ken trouwens! Wist niet dat er nog iets katholieks te vinden was boven de rivieren.. o.0 Hoe was je carnaval? xP Xxx

      • 17 februari 2018 / 16:02

        Ooohh, er is best veel katholieks boven de rivieren hoor. :P De man op de wolk heb ik ook nog niet gespot, enkel op een schilderij – maar schilderijen geven ook geen duidelijke tekens, hehe. Een duif hè? Uit een document van Suus: Duif – brengt liefde en vrede, vruchtbaarheid, begripvol, zachtaardig, spirituele boodschapper, communicatie tussen de twee werelden, lang leven, moederschap, profetie, verzoening, tederheid, goed koers houden, bezit helende krachten, los laten van emotionele ballast, maak ruimte voor het helingsproces, tijd om te vergeven en los te laten, kijk vooruit, komt vaak tevoorschijn als we oude zorgen, pijn of haat met ons meedragen.
        De communicatie tussen twee werelden, daar hebben we het! De gemiste boodschap, haha. :P

        Carnaval… dat sla ik over, hahahaha. XD Ken nog best veel liedjes van de basisschool trouwens; vooral kerst- en paasliedjes. Pasen is een nieuw begin, ‘t begin van nieuwe dromen… het is nog klein, het is nog pril, maar wie het ziet ziet het verschil, de zomer zal weer komen… tralalalalala.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.