Psychisch [2] – ‘Ja’ tegen Psychofarmaca?

Psychisch [2] – ‘Ja’ tegen Psychofarmaca?

Medicatie voor je hoofd.. de meningen erover zijn nogal verdeeld. Waar de één er op neer kijkt en roept dat het ‘puur drugs’ is (en de gebruiker dus een junk?) redeneert de ander dat wanneer je iets mankeert – het niet meer dan logisch is daar medicatie voor te nemen.

Ik kan de oordelen van de eerstgenoemde groep persoonlijk niet altijd harden.. Toch kan ik het er niet compleet mee oneens zijn.

Door middel van dit stuk (deel 2 van de reeks genaamd ‘Psychisch‘) probeer ik je een kijkje in mijn ‘chemische leven’ te bieden en je een beeld te schetsen bij de twijfels, angsten en andere nare ‘bij-bijwerkingen’ die dat leven met zich meebrengt.

 

 

Plotselinge onverklaarbare dood

Zomaar dood neervallen is nog maar één van de bijwerkingen die vermeld staan op de vele bijsluiters die ik moet bewaren.

De kans dat dat plotseling ‘t loodje leggen daadwerkelijk gebeurt mag dan klein zijn, je kan het niet helpen even je wenkbrauwen omhoog te trekken wanneer zo iets zó droog vermeld wordt..

De psychiater is geloof ik niet verplicht je in te lichten over (alle) mogelijke bijwerkingen. Tenminste; geen enkele psychiater (en ik heb er een heel aantal mogen zien) heeft daar ooit de moeite voor genomen (zomaar de geest geven is natuurlijk niet wat je zegt noemenswaardig.. ?).

 

 

Ik x 2

Nog een voorbeeld van zo’n aangename ‘verrassing’: pas na 6 jaar gebruik van het medicijn Olanzapine (Zyprexa) werd mij verteld dat ik nog ‘geluk’ had gehad. Het antipsychoticum was blijkbaar de oorzaak van mijn enorme gewichtstoename (50 kilo in 6 jaar – meer dan een verdubbeling god betert(!)), maar ‘het had erger gekund’.. – diabetes is hierbij namelijk geen zeldzaamheid. Fijn om te weten.

Een aantal jaren geleden ben ik gelukkig overgestapt op een ander antipsychoticum en zijn er (na heel wat moeite) al een aanzienlijk aantal kilo’s verdwenen. De schade veroorzaakt door de afwijzingen, opmerkingen en beschuldigingen naar aanleiding van mijn gewichtstoename is nog niet helemaal gerepareerd.

Schrikbarend hoe anders mensen naar je kunnen gaan kijken.. en vooral hoe je zélf het respect voor je ‘eigen’ kunt verliezen.. (en zeker ook hoe moeilijk het is om je zelfbeeld weer te herstellen).

‘Waardeloos’; dat is hoe ik mezelf zag en hoe ik me voelde; hoe hard ik het ook probeerde op te krabbelen, de ‘emotionele verlamming’ hield net zo hard aan. Niet zo vreemd gezien mijn lichaam ook ‘op’ was.

 

 

Niet geschikt voor personen onder de 18 jaar

Het is nooit mijn eigen keuze geweest om medicatie te gaan slikken. Op jonge leeftijd (volgens mij nog nét geen 15) werd er besloten dat er iets mis met mij was/is en dat er medicatie uitgeschreven moest worden.

Het begon met Seroquel/quetiapine (antipsychotica), Fluoxetine/Prozac (antidepressiva) en Rivotril/clonazepam (sedativa).
Destijds las ik nog altijd zorgvuldig de bijsluiter (het duurde zo’n 8 jaar om me volledig onverschillig te maken over wat er nú weer met me zou gebeuren). ‘Niet geschikt voor personen onder de 18 jaar’, stond er op het papiertje vermeld. Een beetje huiverig nam ik dan toch mijn eerste pil (Seroquel) in.

Een uur later werd ik wakker, languit op de keukenvloer, omringd door braaksel. Metéén wilde ik ermee stoppen, nog nooit had ik me zo beroerd gevoeld. In plaats daarvan ‘mocht’ ik een ander medicijn uitproberen.

En nóg een, en nóg een, en nóg een.. tot ik na een fysieke en emotionele uitputtingstocht uitkwam bij het al eerder genoemde medicijn (Olanzapine/Zyprexa) dat mijn gewicht in 6 jaar tijd zou verdubbelen.

In ieder geval voelde ik weinig tot niets, wat wel (even) fijn was.

 

 

If you’re happy and you know it, it’s your pills

Naast de antipsychotica slik(te) ik ook tranquillizers; clonazepam slik ik al 12 jaar (net zo lang als dat ik antipsychotica slik) , waarvan 6 jaar op een dagelijkse basis.

Clonazepam behoort tot de ‘benzodiazepinen’; meestal gebruikt als slaapmiddel, spierverslapper, anti-epilepticum en dus ook als kalmeringsmiddel.

Benzodiazepinen werken zéér verslavend, na meer dan twee weken gebruik kan het al zijn dat je niet meer zonder kunt (en dus verslaafd bent).

Ze werken namelijk erg rustgevend en je kunt er zelfs een ‘knus’/ happy gevoel van krijgen. Het is dan ook een ‘psychotroop’ middel: het heeft invloed op je beleving en je gedrag.

Het is érg aantrekkelijk om bij de minste stress al zo’n pil te pakken, om niet te hoeven dealen met de pijnlijke realiteit van je onvermogen om met emoties om te gaan.

 

 

Ontnuchterend

Vandaar dat ik mijn allerlaatste toevoeging aan mijn reeds bestaande cocktail niet meteen wist te integreren op de ‘voorgeschreven manier’..

Methylfenidaat (Ritalin/Concerta) helpt je niet alleen rust in je hoofd te creëren, bij hogere doses geeft het je ook een euforisch/kiplekker gevoel – een gegeven waar ik jammer genoeg al snel achter kwam.

Na een gevecht van twee jaar (met als vijand de AD(H)D medicatie, dus) probeer ik nu eindelijk te voelen in plaats van ‘t doktertje uit te hangen wanneer er iets aan scheelt. Dat blijkt nog een hele kluif; ik heb een ruime 12 jaar aan ‘leren voelen‘ in te halen.

Daarbij weet ik niet wie ik ben zonder al die stofjes in mijn lijf..

En een gedachte die me nog een stukje minder lekker zit: ‘Mag ik er überhaupt wel zijn zonder mijn medicatie?’

Helemaal ‘nuchter’ zal ik nooit worden. De antipsychotica is bijvoorbeeld een ‘must’ (gelukkig ben ik met mijn huidige variant tevreden). Maar om eerlijk te zijn jaagt de gedachte met mijn andere medicijnen te stoppen me aanzienlijk meer angst aan dan dat ik ernaar uit kijk. Ondanks alle bijwerkingen – that is..

 

Maar het is toch de bedoeling van zulke medicatie dat je je beter gaat voelen? Denk ik soms bij mezelf..

 

Twijfels over de gang van zaken in de psychiatrie en het gebruik van medicatie blijven uiteindelijk onvermijdelijk en daarbij zéér hardnekkig..

 

 

Doe ik hier eigenlijk wel goed aan?

Jullie mening over psychofarmaca is zeker welkom – ik zal het alleen niet opvatten als ‘persoonlijk advies’ ;)

 


Lees *hier* deel 1 van de ‘Psychisch’-reeks


 

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

18 Reacties

  1. 23 mei 2018 / 08:21

    Wow… Daar staat het dan!
    Niet dat het voor mij dus volslagen verrassend is want zo links/rechts/midden had ik natuurlijk al wat vernomen.

    (By the way… Wat is het lettertype klein in het ‘leave a comment’ scherm! Mens… Ik moet met m’n neus tegen de monitor! :-P )

    Maar goed, nu staat het er dan, alles op een rijtje.
    Volgens mij had ik je ook al eens gezegd dat ik persoonlijk eigenlijk helemaal tegen ‘psychofarmaca’ ben.
    Behalve dat het (dus) verslavend werkt (volgens mij werkt het op den duur gewoon niet goed meer), verschrikkelijke bijwerkingen kan geven (waarvan de dood dan natuurlijk wel het ultieme rustgevende middel is… maar doodziek zijn lijkt me ook niet misselijk…): het verandert jou als mens.
    Dat zeg je zelf ook wel.
    Misschien ben je bijna al vergeten wie je eigenlijk bent… Op bepaalde vlakken zeker.
    Maar ik heb makkelijk praten…
    Zelf heb ik ze niet of nauwelijks geslikt.
    Eén keertje een tranquillizer om te proberen mijn depressie wat ‘vrolijker’ te maken… Weet niet meer welke.
    Maar wel dat ik dit na 2 weken wel gezien had. Ik werd ‘plat’ en voelde meer dood dan levend…
    Ik ben een gevoelsmens en reageer (soms/vaak/hoe het uitkomt…) uit mijn onderbuik en dat is niet altijd leuk.
    Maar “that’s me! deal with it!” (ik val in herhalingen…).
    Ik wil mezelf niet kwijtraken, zeker sinds ik er juist moeite voor ging doen mezelf te vinden, accepteren en waarderen!

    Maar er zijn onhebbelijke psychische rariteiten die je beter wel kunt onderdrukken.
    Zo kent ik iemand met een manische depressie. Die ik heb gezien voordat hij medicatie gebruikte.
    Dat was niet fijn voor hem… En zeker niet voor zijn gezin.
    Hij zal er dan ook nooit mee stoppen en zegt zelf blij te zijn met zijn ‘normale’ zelf.
    Ook heb ik dus een partner gehad met psychose/schizofrenie.
    Op welke planeet zij af en toe verkeerde weet ik niet maar zonder medicatie kan ze daar dan beter blijven want het was verschrikkelijk.

    Toch ben ik er heilig van overtuigd dat vrijwel alle chemische ‘drugs’… (sorry, zo noem ik ze maar even oneerbiedig) niet de oplossing is.
    De psychologie weet dan wel dingen en kan al aardig symptoom bestrijden maar oorzaken en gevolgen isoleren kunnen ze nog niet.
    Je krijgt een label op je voorhoofd en een doosje in je hand met een etiket. Waar de bijsluiter meestal nauwelijks inpast…
    En inderdaad: goed anticiperen op verkeerde bijwerkingen? Met desastreuze gevolgen?
    Heeft er niet kort geleden een gast mensen neergestoken?
    Langer geleden zedendelinquenten die door het neurotische lint zijn gegaan?
    Ze weten nog maar een schijntje van het brein en alle dingen die daarin ‘fout’ kunnen gaan.
    Daar heb ik uiteraard absoluut ook geen enkel benul van.
    Maar toch heb ik dan net iets meer vertrouwen in bepaalde natuurlijke geneesmiddelen die mogelijk duizenden jaren geleden al bestonden en door (nu nog amper bestaande) natuurmensen door ervaring zijn toegepast. Ook drugs… Maar wel horende bij moeder aarde.

    Ik wens je alle wijsheid en (ontluikend) goed gevoel toe bij het vinden van jouw balans.
    En dat je misschien eens een echt goede ‘psychoanalytische diëtist’ kan vinden (bestaat zoiets eigenlijk? :-P ) om je daarbij te helpen.
    Maar vooralsnog ben je zelf – zo te lezen allemaal – al je eigen beste expert, bij gebrek aan beter zullen we maar zeggen. :-)

    • Anne
      Auteur
      23 mei 2018 / 09:04

      Jeutje, nu je het zegt! Mijn theme ‘up date’ nu automatisch en blijkbaar moet ik nu mijn codering in de gaten gaan houden haha – maar als het goed is is ‘t nu opgelost! Excuses voor t ongemak ;)..

      Ik weet nog donders goed ‘hoe’ (wie?..) ik was zonder medicatie (antipsychotica) en dat is dan ook meteen de reden waarom ik elke dag braaf mijn pilletje slik ;) Ik ga niet verder in op dat ‘hoe’ – maar ik doe er iedereen een plezier mee, daar ben ik van overtuigd. Wat betreft de rest van de cocktail.. tja. Geen flauw benul van ‘wat nu nodig is en wat niet’, laat staan waar te beginnen met de boel uit te vogelen.. :’)

      ‘n Gevoelsmens zeg je.. Grappig.
      Ik ben puur gevoel. Ik heb mijn pilletje nodig om er ‘mens’ aan toe te voegen.. snap je?

      Alle aantijgingen uit de laatste alinea laat ik even links liggen, gezien ik geen idee heb van het causale verband in die ‘voorvallen’ en betrouwbare bronnen schaars en moeilijk te vinden zijn ;)

      Dankjewel voor je lieve wensen! Voor nu ga ik weer op voor een verwijzing naar een ‘veredelde drugsdealer’ zoals ik mijn behandelaars soms schertsend, soms liefkozend noem :P.. Zo lang ik met hen op één lijn kan balanceren prijs ik mezelf eigenlijk al een gezegend mens, haha ;) Liefs!

      • 23 mei 2018 / 09:22

        Ik MOEST natuurlijk nog even reageren. Al was het alleen maar om het lettertype nu te controleren. ;-)
        Ja hoor! Prima weer! Typt een stuk rustiger weer op normale leesafstand. Haha!

        Tja, die aantijgingen… Die ken ik uiteraard ook niet vanuit de eerste hand.
        Maar je weet dat de discussies over beslissingen binnen de GGZ graag breed uitgemeten worden en die GGZ zelf zich ook vaak geen raad weet om binnen de kaders perfect te functioneren…
        Los van eventuele gevolgen; het ging mij voornamelijk om de onmacht die de reguliere GGZ nog altijd heeft om altijd goed met ‘patiënten’ om te gaan. Ze weten gewoon nog niet genoeg.

        En ja ik begrijp dat je weer een ‘mens’ voelde nadat je een soort van juiste medicatie begon te slikken.
        Mijn ex-partner was zich daar eerst ook van bewust. En was zo blij dat ‘de stemmen en drukte’ uit haar hoofd verdwenen waren. Maar zowel de ‘platheid’ als hekel aan langdurige medicatie maakten dat ze weer zonder wilde. Waarna de psychoses dus weer terugkwamen… Met een zekere ‘balans’ schijnt ze er nu een beetje tussenin te zitten. Het is gewoon verschrikkelijk moeilijk en voor een ‘buitenstaander’ al helemaal bijna niet te bevatten wat er in dat hoofd allemaal kan gebeuren.

        Nogmaals succes en blij dat je in ieder geval nu op één lijn balanceert met je ‘drugsdealer’. ;-)

        PS: Tweede poging hierop te reageren; normaliter werden mijn naam-gegevens hieronder automatisch ingevuld maar nu moest ik ze weer opnieuw ingeven… Ook na herstart van je site dus. Vreemd.

        • Anne
          Auteur
          23 mei 2018 / 10:42

          True, ‘t GGZ schiet over het algemeen nogal tekort.. Maar of dat ‘niet beter weten is’? Of toch bureaucratie en die zooi? Hmm..

          Ik begin wel bang te worden dat m’n site langzaamaan uit mekaar dondert zo, haha. Misschien dat het te maken heeft met het nieuwe privacy-beleid en je gegevens daarom zijn ‘weggegooit’ – maar dat lijkt me best onlogisch.. Dus mocht er nog iets aan schelen, mail me ajb! (anders wordt t scroll balkje wel erg klein, haha) :)..

  2. 23 mei 2018 / 08:42

    Zoals je inmiddels wel weet heb ik (ook) veel ervaring met psychofarmaca, maar dan vanaf de andere kant.
    Erg veel wil ik er niet over te zeggen want het is natuurlijk totaal anders of je slikt of dat je verstrekt.
    Maar een ding wil ik wel kwijt. In de jaren dat ik werkzaam ben geweest binnen de (Forensische)GGZ heb ik zowel de zegen als de vloek van het middel kunnen ervaren. Mensen die totaal psychotisch en in doodsangst binnen kwamen, binnen een paar dagen zien opknappen door psychofarmaca, waardoor gesprekken weer mogelijk waren, heeft altijd veel indruk op mij gemaakt. Het zelfde geldt voor depressies, al zie je daar natuurlijk nooit echt snel resultaat.
    Maar ook de nadelen (vooral veroorzaakt door die verdomde bijwerkingen) heb ik te vaak meegemaakt. Jij zelf weet daar alles van blijkt.
    Een zegen en een vloek, ik zei het al.
    Ik hoop in ieder geval dat jij in overleg met je arts daarin de juiste beslissingen zal kunnen nemen.
    Ik wens je daarbij veel wijsheid en zelfkennis toe.
    En luister niet te veel naar de beste stuurlui.

    • Anne
      Auteur
      23 mei 2018 / 08:55

      Ook ik heb getuige mogen zijn van het ‘wonder’ dat je beschrijft ;) Niet alleen aan eerste hand door zelf ‘in te dimmen’ tot een aanspreekbaar en rationeel persoon – maar bijv. ook op de PAAZ e.d. in geval van o.a. psychose. Ik zie er in sommige gevallen dus zeker het nut van in (alleen zet ik toch wel eens een vraagteken bij de duur van ‘t slikken van de medicatie..) Aan antidepressiva heb ik nooit veel gehad, ik heb er moeite mee het niet als ‘zoethoudertje’/duur placebo te bestempelen. Zo zie je maar dat mijn mening al per ‘soort’ enorm verschilt. Voor nu wegen de voordelen (ofwel de zegeningen) van de chemische behandeling zeker nog op tegen het ‘nuchtere leven’ (en dan heb ik het vooral over antipsychotica) – dus ze mogen roepen vanaf kant en wal dat ze willen..! ;) Dankjewel voor je reactie en je wensen.. Liefs,

  3. 23 mei 2018 / 09:04

    Soms kan men niet anders dan medicatie te nemen om goed te functioneren in het leven. Aan gelijk welke medicatie ga je al dood als men de bijsluiter leest. Dan mag het nog een onschuldige medicatie zijn. Spijtig genoeg wordt bijna nooit de informatie meegegeven die men zou moeten weten bij het gebruik en langdurig gebruik van een medicatie.
    Daarom probeer ik zoveel mogelijk op een alternatieve basis te werken.
    Hoop voor je Anne dat je echt goed kan voelen in jouw dagelijks leven.

    Aum Shanthi

    • Anne
      Auteur
      23 mei 2018 / 09:07

      Daar ben ik het mee eens, Bruno. Ook al staan alle mogelijke bijwerkingen in de bijsluiter – de gevolgen zijn zo nog steeds alles behalve duidelijk.. Van een alternatief ‘Plan B’/neven-behandeling ben ik zeker niet schuw, dus ook daar ben ik in aan het onderzoeken :)

      Dankjewel voor je fijne reactie, stabiel is vaak al ‘goed genoeg’, en gelukkig is daar het merendeel van de tijd sprake van.. :) Liefs!

  4. 23 mei 2018 / 11:12

    Hoi hoi,

    ik kan alleen van de andere kant praten, aangezien ik werkzaam ben in de psychiatrie als verpleegkundige. Ik heb heel lang gewerkt met chronische zieken die een heleboel medicatie kreeg, wat vaak niet zo goed werkte. Daarnaast ook erg veel kans op bijwerkingen (intoxicatie, speekselvloed e.d.). Toch zou ik hen niet zonder medicatie laten gaan omdat ze anders enorm angstig of agressief kunnen zijn.

    Nu werk ik op een afdeling waar men weer naar huis gaat en is te zien dat medicatie af en toe wel afgebouwd kan worden. Dat is nu ook de visie op herstel van de organisatie waar ik werk. Ook op internet zijn er succes verhalen te vinden van mensen die, ondanks dat ze wel medicatie gebruikten voor hun psychoses, dit succesvol konden afbouwen. Dit in samenwerking met de psychiater en begeleiders. Vaak werd er een stevig vangnet gebouwd om te leren om te gaan met eventuele wanen of hallucinaties. Wel is er dan nodig dat de persoon zelf ervoor open staat om in te zien dat wanen en/of hallucinaties niet echt zijn en kunnen reflecteren op hun handelen.

    Ik denk dat jij het laatste zeker wel bezit en dat je misschien wel een weg kan inslaan van je gevoelens voelen, ipv weghalen met medicatie, zoals je zelf schrijft. Heel veel sterkte en succes.

    Liefs Marla

    • Anne
      Auteur
      23 mei 2018 / 11:34

      Hoi Marla, Dankjewel voor je reactie!

      Mooi om te lezen dat het dus wel kán.. Al valt het ziektebeeld dat jij beschrijft maar vaagjes op mij toe te passen (ik ben meer van de agressie, manie en paranoia :P).. Omdat ik nu geen ‘passende’ diagnose heb ga ik ‘t GGZ maar weer eens opzoeken, want er is zeker ruimte voor verbetering! Mooi werk dat je doet trouwens, of ja; in ieder geval erg belangrijk, gezien ‘t intensief contact icm de zorg.. daar kan ik enkel respect voor hebben :) Liefs, x

  5. 24 mei 2018 / 07:19

    Heftige blog meid, maar het zeker waard om aan te kaarten.

    Om te reageren op je vraag: Ik heb zelf geen ervaring met psychofarmaca als in ik heb het niet geslikt. Wel heb ik ervaring met iemand die duidelijk medicatie nodig had en dit weigerde te slikken. Op dit moment is mijn standpunt dan ook als volgend. Ik geloof in de positieve kanten van psychofarmarca, omdat ik begrijp dat niet alle hersenen altijd goed werken. Soms is er gewoon sprake van kortsluiting, een verkeerde rectie op hormonen of een ander foutje. Dat kan en is menselijk.

    Maar ik geloof er niet in dat enkel medicatie nemen een oplossing is. Want waar ik nog meer in geloof is in therapie en het aanleren en gebruiken van copingstrategieën. Dat medicatie helpt om de fysieke foutjes in je brein op te lossen kan een verademing zijn, maar daarnaast denk ik dat echt werken aan jezelf en jezelf ontwikkelen een must is. De combo, dat is een heel eind.

    Moest ik zelf in de toekomst nog eens zo diep zakken als een aantal jaar geleden zal ik dan ook niet twijfelen om een team van psychologen en een psychiater in te schakelen. Persoonlijk denk ik dat me dat toch 5 jaar gewonnen zou hebben indien ik de nodige hulp had.

    Maar dat is mijn bescheiden mening ;)
    Liefs

    • Anne
      Auteur
      30 mei 2018 / 12:05

      Mooie mening :) En ook de filosofie die menig GGZ-instelling aanhangt, van wat ik heb gemerkt ;).. Enkel zit ik na 12 jaar therapie wel een beetje door het aanbod heen – maar dat wil niet zeggen dat ik zomaar kan stoppen met mijn medicatie. Ik schat zelfs in dat een/sommige soorten ‘permanent’ zullen zijn. Nu werk ik buiten het GGZ ook wel aan mezelf, dus de heilige combo blijft wel -soort van?- intact :P ‘t Blijft ieders eigen keuze (mits op volwassen leeftijd) of je wel of niet aan de meds gaat, dan is het in sommige gevallen -zoals die jij beschrijft- wellicht jammer dat er zo’n angst/afkeer van is. Zelfs alleen al om hulp vragen wordt vaak vermeden, omdat ook daar een vooroordeel-pakket aan hangt, en/of vanwege de angst medicatie te moeten gaan slikken. Ik denk dat je een gezonde houding hebt tegenover het gebeuren.. inderdaad gewoon aan de bel trekken als er iets aan scheelt!

  6. 24 mei 2018 / 13:14

    Ik moest wel even gniffelen om ‘if you’re happy and you know it, it’s your pills’, hehe.
    Uiteindelijk ben jij de enige die weet hoe je je voelt en die kan bepalen wat wel of niet werkt. Psychiaters en artsen doen suggesties op basis van de labels/symptomen en hun kennis over werkzaamheid van bepaalde medicatie, maar mensen verschillen en zo ook de werking van de medicijnen, as you know.
    Je angst begrijp ik heel goed; als je al zo lang medicatie slikt die jouw ‘zijn’ aanpast, wie ben je dan eigenlijk? Lijkt mij ook doodeng, want straks ben je iemand wie je helemaal niet wilt zijn. Maar, jij ben cognitief pittig sterk en hebt een heel hoog zelfbewustzijn. Ik denk dat je er wel doorheen komt, hoe eng het ook moge zijn, en dat je vindt wie je bent en wie je wilt zijn. It just takes time and courage. Ennuh, je doet het niet alleen hè! Je hebt een trouwe, supportive achterban. En… ik ben ‘slechts’ zo’n 130 km bij je vandaan… XD

    • Anne
      Auteur
      30 mei 2018 / 12:13

      Hahahah.. 1,5 uur klinkt beter ;)..! Dankjewel voor je superlieve/steunende berichtje, fijn om te horen van iemand die me in ‘t echie kent, toch wel :P..

  7. Zwerver
    27 mei 2018 / 10:33

    Mijn persoonlijke visie is dat ik een absoluut tegenstander ben van psychofarmaca.
    Maar dat is gebaseerd op een gevoel wat ik altijd gehad heb en wat dus persoonlijk is en mijzelf betreft.
    Over het gebruik van psychofarmaca door anderen kan ik geen oordeel hebben. Het vlakt gevoelens en ‘gevoel’ af, maar dat weet je al.

    Ik ben een jaar of 8 terug door een uiterst diep dal gegaan waar een mens beslist niet wil zijn. Maar je kan een meisje van 15 niet vergelijken met een door de wol geverfde volwassen man. Als je 15 bent, dan weet je niet zo veel en doe je gemakkelijk wat ‘men’ zegt. Als je al tientallen jaren meeloopt dan heb je ervaring opgedaan met het omgaan van de subject-object relatie. (Ik= subject Jij=object. We zijn dus beiden zowel subject als object)

    Enfin, aan de hulpverlenersindustrie heb ik ook niet zo veel gehad. Uiteindelijk heb ik die zelf maar uitgezwaaid. Een luisterend oor kan je ook wel bij een vriend vinden. Gelukkig had ik een paar virtuele vriendinnen die mij enorm hebben geholpen. Ze kwamen gewoon aanwaaien zonder dat ik er om vroeg. Het leven gebéurd gewoon, als je maar de kunst verstaat om het leven te laten gebeuren.

    Liefs. En vooral geen sterkte. Juist je zwakte is je kracht…

  8. Zwerver
    27 mei 2018 / 12:41

    Ik wil toch even een nuancering aanbrengen op mijn vorige bericht. Het klinkt te veel van: psychofarmaca is slecht, gooi maar aan de kant. Denk goed na wat je doet en doe zelfkennis op. (Algemeen bedoelt, niet voor iemand persoonlijk) Verken je eigen geest. Psychische problemen zitten altijd in het bewegende deel van de geest. Het stilstaande (waarnemende) deel kan geen problemen hebben of krijgen. Het lastige is echter dat iets wat stil staat moeilijk op te merken is. Zeker als het deel wat beweegt je steeds lastig valt. Meditatie is ook niet altijd aan te raden. Onverwerkte herinneringen kunnen júist naar boven komen als het bewegende deel tot rust komt. Dan wordt je emotioneel en sluit je je juist af. Zorg dus dat je betrouwbare mensen om je heen hebt als je aan het experimenteren bent. Zelf heb ik ooit een paniekaanval gehad tijdens het auto rijden. Ik kan vertellen, dat is geen goede plaats. Mijn geest spleet in tweeën , het waarnemende, stilstaande deel nam het autorijden over en het bewegende deel panikeerde. Ik had nooit in mijn eentje mogen rijden natuurlijk. Zoiets kan fout aflopen.

    • Anne
      Auteur
      30 mei 2018 / 12:19

      Dankjewel voor je openhartige reactie(s), hier heb ik zeker wat aan! Het GGZ schiet ook in mijn geval vaak flink tekort, vooral vanwege de incomplete/gedeeltelijke aanpak – dat overgebleven stukje is dus aan mezelf (en wie weet, inderdaad, wat hulp uit onverwachtse hoek!). Ik mag dan aan medicatie zitten (en daar soms verkeerd mee om zijn gegaan), verder ben ik erg verantwoordelijk – ik zie er zelfs de zin niet van in om (binnenkort, tenminste) mijn rijbewijs te halen en me in het verkeer begeven beperk ik zo veel mogelijk (ik heb vriendlief als chauffeur). Ook probeer ik zoveel mogelijk naar mijn gevoel te luisteren – het te onderscheiden van mijn andere stem/ruis.. Dat is inderdaad een stuk lastiger met mijn meds.. maar om eerlijk te zijn: zonder óók. Ik ben echt blij te lezen dat je erbovenop bent gekomen, en zulke lieve mensen hebt mogen treffen! En tot slot een dankjewel+compliment op je slotzin in je eerste reactie – er klonk even een *klik* in m’n brein :)

      • zwerver
        30 mei 2018 / 20:19

        Hihi en jij maar zeggen dat het moeilijk is om naar je gevoel te luisteren. Dat is die *klik*.
        Luisteren is ook niet helemaal een correct woord, dat klinkt alsof je je in moet spannen.
        Dat moet juist niet. Het gebeurd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.