Psychisch [1] – Deadline op je ‘dip’

Psychisch [1] – Deadline op je ‘dip’

Het wordt me steeds pijnlijker duidelijk dat men niet begrijpt wat ‘thuis zitten’ inhoudt – laat staan dat men bevat wat het dagelijkse gevecht dat steeds weer moet worden geleverd door hen met een psychische stoornis/aandoening (waaronder ik zelf) omhelst.

Ik verkeer niet in de waan dat ik het allemaal glashelder zal weten weer te geven en ik acht mezelf al helemaal niet in staat het zo te verwoorden dat iedereen die ‘psychisch’ is zich er (volledig) in zal herkennen.

Toch sluimert in mij de behoefte om het op z’n minst te proberen – en zo tegelijkertijd mijn ei kwijt te kunnen op dit gebied.

 

 

Van A tot Z

Van (zelf-)stigma en vooroordelen tot ‘mee moeten doen’ (het zogenaamde participeren) – Van dodelijke gedachten tot gevaarlijke maar noodzakelijke (?) medicatie – Van het door de ‘psychiatrische molen’ getrokken worden tot de Anti-Psychiatrie en Van manieren en kansen naar/op herstel tot eeuwig buitenstaandersschap en wanhoop-wekkende uitzichtloosheid.

You name it – Ik lul er niet (langer) omheen

Wat ik van je wil vragen is om mij in deze ‘rubriek’ gewoon mijn gang te laten gaan, stoom af te blazen, kritische noten te maken – en me op de rest van mijn blog lekker aan te laten kloten.. – Of het nu inhoudelijk / qua sfeer overeen komt met mijn stemming beschreven in de meest recente ‘psychische-update’ of niet..

Wanneer je al lezende meer leert over ‘het psychisch zijn’ zal je vast begrijpen dat ik er nu eenmaal lang niet altijd zin in heb in een bepaalde stemming te blijven hangen / over een bepaald onderwerp door te blijven zagen / me voor mijn -wellicht wat gevoelige / heftige- opmerkingen en opbiechterijen te moeten blijven verantwoorden.

Ik mag dan ‘psychisch’ zijn – ook ik houd van ditjes en datjes – ook ik heb waardevolle ervaringen (te vertalen in tips/advies) – ook ik heb passies en hobby’s en ook ik heb zin en onzin te melden die verder niets met de psychische sferen van doen hebben.. ;)

 

 

Waarom Psychisch?

Waarom ik deze rubriek na een aanzienlijke tijd ‘psychisch-loos’ bloggen besluit te starten?
Nou..: Afgelopen dinsdag liep bij mij de spreekwoordelijke emmer over..;
Dankzij een afspraak bij het UWV welteverstaan.

Doorgaans bepaal ik zelf bij wie ik mijn problemen aan de neus hang – en nog belangrijker: in hoe verre ik in ga op die problemen..

Bij het UWV hebben ze daar natuurlijk schijt aan..: Ongeveer een jaar geleden werd ik anoniem gebeld (de voorsleep lees je in *dit* antieke logje) – Na wat huiverig opgenomen te hebben (wie belt er nu anoniem?..) vertelde de stem aan de andere kant dat ze een medewerker van ‘t UWV was – en dat ze enkele vragen voor me had.

Met het gevoel voor het blok gezet te zijn geworden antwoordde ik haar vragen op dezelfde wijze waarop ik dat bij iedere andere vreemde zou doen: niet geheel naar waarheid en een heel stuk mooier dan het in werkelijkheid eigenlijk allemaal is..

Niet gek dat mevrouw-UWV na ‘n vraag of drie tot de conclusie kwam dat ik in staat zou zijn te werken (de criteria zijn werkelijk lachwekkend, by the way). Er zou zo snel mogelijk een afspraak gemaakt worden met een job-coach zodat ik dan ook/eindelijk aan de slag kon gaan.

Oh, natuurlijk werd mijn uitkering ook gekort.

 

 

Afgesproken (?)

Na een flinke tijd wachten – gevolgd door een frustrerende periode waarin ik tevergeefs mijn beloofde afspraak met de job-coach probeerde te achterhalen door te bellen, te mailen en van ‘t kastje naar de muur te rennen (niet komen opdagen = verlies van uitkering – niet bepaald het riskeren waard) – gaf ik het uiteindelijk op.

Vanzelfsprekend kwam de uitnodiging voor het gesprek dan ook pas binnen toen ik me net weer op mijn gemak durfde te voelen. Ik prees mezelf gelukkig dat ik toevallig mijn berichten-box even bekeken had – want de uitnodiging werd daar onaangekondigd (door ‘n mailtje of wat dan ook) in geplempt – en vertelde me dat ik over minder dan twee weken al op moest komen dagen in Tilburg.

De paniek in m’n borst onderdrukkend heb ik maar meteen vervoer en gezelschap geregeld (thank gawd dat vriendlief vrij kreeg!) – om vervolgens twee weekjes flink te zenuwen en te malen..

 

 

Prognose, please?

Eenmaal aan ‘t tafeltje tegenover een wildvreemde man, werd me gevraagd hoe het nu met me gaat.

Niet meer in staat ‘mooi weer’ te spelen begon ik hysterisch te janken.

Na n poosje trok ik bij en heb ik mijn situatie beschreven – naar waarheid, dit keer.

Meneer was niet onder de indruk – en ook nog eens uiterst beroerd geïnformeerd.. – Iets dat mij flink tegen de borst stootte. Waarom ik in de Wajong zit? Geen idee – waarschijnlijk vanwege één of meer van mijn lijst aan diagnoses, maybe? Is er geen dossier waarin staat hoe miserabel ik er aan toe moet zijn om een uitkering te ontvangen en welke diagnose daaraan voldoet?

Afijn. Volgende vraag..:

Hoe lang blijf je nog depressief?

 

 

Meen je deze?!

Alsof het een griepje is! Al heel m’n leven ken ik niet anders dan die zuigende, misselijke leegte in m’n romp, die tergende gedachten die onophoudelijk tegen m’n schedel tikken, de destructieve neigingen die door m’n aderen kruipen, de almaar schommelende en wisselende stemmingen, het bij-god-niet-weten-wie-ik-ben, de steeds maar terugkerende behoefte dood te gaan, de onrust die als een storm door mijn borst giert, de paniek die (toch) steeds onverwachts mijn hele zijn overneemt, mijn onvermogen op/in mezelf te vertrouwen..

n Halfjaartje.. misschien een jaar..?
Antwoordde ik met een geknepen stemmetje..

 

 

Ik ben gedoemd – zo voelt het echt.

Als het al niet door mijn ‘beperkingen’ het geval is – dan wel door het argeloze onbegrip – in dit geval in het speciaal die van de zogenaamde professional.

 

 

Bij deze dus de rubriek ‘Psychisch’

en -wie weet- wat begrip/awareness..

 

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

15 Reacties

  1. 5 april 2018 / 07:22

    Wtf!!
    Zitten er werkelijk van die hersenloze, zonder gevoel van enige inleving en empathie mensen bij de uwv ??
    Wat is het toch geweldig gesteld met onze instanties en overheid 😔

    • Anne
      5 april 2018 / 07:31

      Mel – dat weet je heel goed samen te vatten :’).. Er zitten vast wel inlevende mensen tussen maar die ben ik tot nu toe helaas misgelopen. Ik weet ook niet hoe men op deze manier ‘beter’ kan worden want erg bevorderlijk is t niet 😔

  2. 5 april 2018 / 07:48

    Als ‘ervaringsdeskundige’ (UWV/Sociale Dienst) val ik meteen door de open deur naar binnen. Sorry bij voorbaat…
    Ten eerste: Die man is geen professional.
    Hij zit daar alleen maar om zo snel mogelijk van je af te komen.
    Van je uitkering uiteraard.
    Jobcoach? M’n neus.
    Het UWV doet niks.
    En de regels van de Wajong schijnen dermate te zijn aangescherpt dat eigenlijk niemand daar meer recht op heeft…
    Ik ken toevallig iemand, ongeveer van jouw leeftijd, met hetzelfde probleem.
    Hij kan door zijn beperkingen (psychisch, aangeboren) niet werken.
    Wel geprobeerd maar zelfs het ‘domste’ werk mislukt omdat hij met niemand kan samenwerken en autoriteit aanvaarden.
    Ik heb hem een paar keer ontmoet.
    Heeft hart en hersens op de juiste plaats! Een toffe gast!
    Je moet hem alleen ‘met rust’ laten anders ontploft er iets van binnen.
    Maar het UWV? Die wil alleen maar van ‘m af.
    Puur oorlog.

    Zelf ben ik tijdens mijn WW-periode ook enkele keren naar de keuringsarts van het UWV geweest.
    “Wanneer denkt u weer te kunnen werken?”
    (Eveneens in een depressie…)
    “Geen idee…” antwoordde ik geheel uit overtuiging.
    Maar nee… Ik kon een beetje staan, een beetje lopen, zitten, m’n handen gebruiken om te typen, goed praten…
    Elk niet fysiek zwaar werk en met niet te veel stress kan ik aan.
    100% goedgekeurd.
    En als ik vervolgens niet aan de geldende regels zou voldoen uiteraard: korten op m’n uitkering.
    Ik voelde bijna z’n gedachten: “Ga aan het werk lui varken!”
    Mijn bezwaren later dat ze voor geen millimeter in hun overweging meenemen of iemand ‘psychisch’ in staat is om te werken, werd niet ontvankelijk verklaard.
    Mijn jobcoach later was dan wel iets meegaander.
    Zij liet me wel met rust.
    Na een felle mailruzie omdat het vrijwilligerswerk wat ik wilde gaan proberen werd afgewezen omdat het niet in hun ‘regelhokjes’ viel, ben ik zelfs geheel genegeerd.
    Ze waren na een jaar toch van me af… Toen ging ik de bijstand in.

    Nu weet je uit mijn ‘stukkies’ ook dat ik onder ‘behandeling’ ben en de cursus bij Vivenz volg. De sociale dienst laat me daarom ook (nog) even met rust.
    Maar niet voor eeuwig.
    Ook mijn leeftijd scheelt een verzachtende rol.
    Maar staat er een leeftijdsbepaling achter een psychische diagnose?
    En een verwachte duur tot genezing?
    Is die überhaupt te bepalen?
    Ze weten er allemaal absoluut niets vanaf!
    Ze willen alleen maar van JOU af om betere sier te kunnen maken weer mensen uit hun uitkering ‘geschopt’ te hebben.
    Dat die soms daarna echt ‘de vernieling’ in gaan?
    Dat staat er niet bij…

    Wat ik nog wil zeggen is: laat je zeker niet gek maken door de instanties.
    Eigenlijk zou een behandelende instantie voor je op moeten komen en ‘bewijzen’ dat je (nog) niet aan het werk kunt.
    Dat valt voor hen echter ook niet mee in dit ‘klimaat’… Je weet precies waar ik het over heb denk ik.
    Ook hierom ben ik zo voor het basisinkomen.
    Want er zijn echt mensen die wel willen maar gewoon niet kunnen.
    En niet alleen uitgerangeerde 55-plussers maar mensen van alle leeftijden.

    Anne, blijf het van je af schrijven. Dat lucht in ieder geval op.
    En dat is ook een van de redenen van mijn ‘eieren’ die nu ondanks dat het al Pasen geweest is maar blijven komen… ;-)
    Je bent hier absoluut niet alleen in.
    Keep on going and doing! :-)

    • Anne
      5 april 2018 / 07:57

      Heej John, zat al te wachten op je (altijd heerlijk uitgebreide) reactie haha ;) Thanks voor de aanmoediging! Ik weet dat je gelijk hebt en baal er natuurlijk ook van.. ‘t Is doodeng afhankelijk te zijn van een instantie die alleen maar bezuinigingsmogelijkheden ziet. Zie dan maar ‘ns met je wankele brein overeind te blijven staan hè :P Mij werd trouwens ook aangeraden een studie in ervaringsdeskundigheid te gaan volgen.. Niet precies wat ik voor ogen had maar houd t voor de zekerheid toch maar in t achterhoofd. “Je moet toch wat” (moraal van ‘t verhaal.. – *zucht* ;) )

  3. 5 april 2018 / 08:07

    Omg wat een vraag “hoelang blijf je nog depressief”. Echt wtf. Hoe verzinnen ze het…… kan me daar echt zo boos over maken.

    Sowieso merkte ik tijdens mijn studie (creatieve therapie/psychologie) dat men helaas psychische aandoeningen veel minder serieus nemen als bijvoorbeeld reuma of een willekeurige andere lichamelijke aandoening. Kon me daar toen al zo boos over maken want ik vond juist psychisch vaak veel heftiger. Ik bedoel met reuma zijn er vaak nog hulpmiddelen om dingen die niet kunnen wel te kunnen. Maar met bv depressie tja daar kun je niets mee mbt werk.

    Las van de week de quote:

    Tegen iemand met een depressie zeggen je moet eens kijken naar alle mooie leuke dingen om je heen is hetzelfde als tegen iemand met astma zeggen je hoeft niet benauwd te zijn kijk eens hoeveel zuurstof er in de lucht zit…….

    Maar goed. Hoop dag die klojo van het uwv ooit het licht gaat zien! En voor jou heel veel sterkte! Goed dat je van je af schrijft!

    • Anne
      5 april 2018 / 08:17

      Wauw, wat een timing ;)..!
      Ik herken wat je zegt.. Ik heb helaas ook lichamelijk met wat beperkingen te kampen die pas erg laat (h)erkent werden omdat er niet verder gekeken werd dan naar ‘t psychische gedeelte. De quote is lekker toepasselijk (en waar als n bus) want ik heb bijv. ook astma – Maar nee; ik had gewoon last van ‘hyperventilatie’. Ik had pas officieel astma nadat ik zo benauwd was dat ik niet meer kon praten en in een bevuild bed ‘vast’ lag. Ook mijn gewrichtspijnen werden afgedaan als ‘somatische klachten’ omdat één stofje te laag werd gemeten om het reuma te mogen noemen. Maar zoals jij ook vast weet zijn veel lichamelijke zaken ook ‘onzichtbaar’.. gek toch, dat we moeten bewijzen dat er iets aan scheelt? Dat het eerst uit de hand moet lopen oid? ‘Lekker niks doen’ klinkt leuker dan het is.. want ondertussen vecht je je achter de schermen een ongeluk. (pff kan nog wel even doorgaan, maar de boodschap is duidelijk ;) )

      Dankjewel voor je lieve reactie, ik blijf idd lekker van me af schrijven :)

  4. 5 april 2018 / 08:37

    Anne je leert anderen een les over hoe jij dagelijks of met momenten vecht in het leven. Blijf schrijven ik blijf het graag lezen en leer er altijd wel iets uit dat ik mee kan nemen.
    Weer respect voor je hoe je het hier neerschrijft.

    Aum Shanthi

    • Anne
      5 april 2018 / 08:39

      Wat een mooie, lieve reactie Bruno, dankjewel! Met blijven schrijven komt ‘t wel goed :)

      • 5 april 2018 / 08:42

        Komt uit mijn hart uit mijn gevoel naar je toe.

        Aum Shanthi

  5. 5 april 2018 / 13:59

    Tja Anne, je maakt wel wat los met je stuk.
    Ik ga niet meedoen aan de stortvloed van voorbeelden die jouw gelijk zouden moeten staven. Dat heb jij volgens mij helemaal niet nodig en ik vind het ook niet relevant. Jij bent jij en jouw verhaal is jouw verhaal.
    Je weet wat je wilt, maar helaas gaat het soms/vaak niet altijd zo en wordt je tegengewerkt door de instantie(s) die juist met je zouden moeten meedenken.
    Door mijn werk had ik geregeld contact met instanties waarover jij schrijft. Soms had ik met intelligente empathisch meedenkende personen te maken, echter helaas ook geregeld met “de soort” waarover jij het hebt.
    Je hebt echt pech gehad Anne. Neem van mij aan dat er ook mensen werken die meedenken en eventueel voor je in de bres springen.
    Heb jij nu natuurlijk niets aan, dat snap ik ook wel.
    Maar toch wil ik dit vermeld hebben omdat een/jouw wereld gestoeld op het idee dat iedereen zo denkt en werkt een verkeerde voorstelling van zaken geeft en je alleen maar dieper de modder in trekt.
    Je weet hoe ik je veerkracht en je lef hierover te schrijven bewonder, maar om mee te gaan huilen met de wolven in het bos, is niet mijn stijl.
    Blijf schrijven, blijf strijdbaar.
    Lieve groet.

    • Anne
      5 april 2018 / 16:04

      Hoi Harme, dankjewel voor je reactie – moest er wel even bij nadenken ;).. Ik weet namelijk niet of ik je helemaal juist begrijp dus excuses mocht mijn reactie niet helemaal aansluiten. Ik probeer echter geen statement te maken/mijn gelijk te halen(?) Ik heb het stuk even terug gelezen en zie dat mijn slotzin wellicht die indruk heeft gewekt – maar ik doelde eigenlijk enkel op de meneer die de rare vraag stelde. In mijn reactie op Melanie geef ik al aan dat ik best geloof dat er ook echte helpers tussen zitten hoor, sterker nog; in mijn oude woonplaats had ik een erg fijne job-coach (besef t nu pas terdege..). Ik bedoel: men gaat niet voor niets in de dienstverlening werken (hoop ik). Om even voor de jankende wolven op te komen: Het is erg lastig een positief beeld te vormen bij een gezichtsloze (en best ‘enge’) instantie wanneer je maar enkele medewerkers kent/gesproken hebt die toevallig net zo in hun werk staan als mijn nieuwe job-coach. Je wilt gehoord worden, niet? Maar het was dus niet mijn bedoeling heel de staf van t UWV zwart te maken – dat zou ondankbaar zijn!

  6. Zwerver
    6 april 2018 / 00:01

    Mijn twee eurocentjes: Ik weet wat “psychische problemen” zijn en ik weet dat je dat niet kan uitleggen aan hen die dat niet weten. Mijn inziens heeft de psyche een enorme invloed op ons; we worden wat we denken. Daarmee is het omgekeerde nog niet waar: ga wat anders denken en je problemen verdwijnen.

    Ik hecht aan het “pijnlichaam” van Eckhart Tolle. Dat pijnlichaam bestaat (kan bestaan) in de mens. Mijn inziens kan dat pijnlichaam alleen oplossen in liefde. Ik weet dat ik een oude zemelaar ben, maar ik zweer bij de liefde. Met de wijsheid achteraf weet ik dat lieve schatten in mijn leven mij als mens hebben geholpen in de goede richting. Wij mensen ontmoeten elkaar in die liefde. We dragen dat op elkaar over, we steunen elkaar, we drágen elkaar. Ik kan er niet meer van maken. Ik heb vandaag weer zo’n lieve schat ontmoet, twee harten die elkander raken. Gewoon in het winkelcentrum in de stad, niemand die het merkte….. Een ont’moeting die maar 5 minuten duurde en daarna ging ieder weer zijns/haars weg.

    Wij mensen zijn geschapen om elkaars leed te dragen, om elkaars vreugde te dragen.
    Dat is wat mij betreft de kern van die mens-zijn.

    • Anne
      12 april 2018 / 16:18

      Wat een mooie en warme filosofie :) Ik moet zeggen dat ik best even heb nagedacht over ‘hoe te reageren’, maar ik laat het erbij dat ik weer wat heb om over na te denken, dankjewel ;)

  7. 7 april 2018 / 09:49

    Hoi meid, hele veel sterkte de komende tijd. En de f*ers, laat ze niet aan je hart komen. Dat dat moeilijk is dat weet ik. Maar als je nog nood hebt om te kletsen, dan weet je me te vinden toch?

    • Anne
      12 april 2018 / 16:19

      Dankjewel Loena! Ik weet waar je telefoon woont (hihi..:P) – inmiddels een beetje bekomen.. komt goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.