Pagan Pride

Pagan Pride

Iedereen komt vroeg of laat in aanraking met een ‘verkondigde waarheid’. Sommigen nemen deze waarheid (al dan niet klakkeloos) aan voor waar en hebben geen behoefte verder te zoeken. Anderen trekken deze eerste waarheid na een tijdje tóch in twijfel. Ze zetten zich af tegen deze eerste waarheid en gaan eventueel op zoek naar iets wat hun vragen wél beantwoordt of houden zich er in het geheel niet meer mee bezig (al heb je ook felle atheïsten die op hun manier ‘praktiseren’).

Ik ben niet gedoopt, met de achterliggende gedachte dat ik later zelf mocht beslissen óf en waarin ik geloof. Toch moest ik elke ochtend bidden op school, deelnemen aan kerkelijke activiteiten, bij de maandelijkse preek in de gymzaal aanwezig zijn en kreeg ik soms les van broeders en zo nu en dan van een pater.

De katholieke cultuur van de provincie waarin ik ben opgegroeid ging dus niet onopgemerkt aan me voorbij (al kwam er meer passie en overtuiging bij het vieren van carnaval kijken dan bij het nakomen van de ‘christelijke plichten’).

 

 

God

Ik weet nog dat ik vanuit het slaapkamerraam naar de kerk keek (die praktisch in onze voortuin lag) en God vroeg om een teken. ‘Als u bestaat’, fluisterde ik half beschaamd, ‘wilt u me dan nú een teken geven?’ Zo’n 5 minuten gingen doodstil voorbij, en daarmee was voor mij de kous af. Ik vond het al een iets te sterk verhaal allemaal, het gebrek aan een teken was voor mij dus hét teken dat de katholieke God niet bestaat.

En als meisje van een jaar of 9, bestond daarmee eigenlijk helemaal geen god. Mijn vader, voormalig godsdienst- en geschiedenisleraar had namelijk gezegd dat de God van de moslims, de christenen en je joden één en dezelfde God is. De Islam en het Jodendom waren voor mij dus ook lange tijd niet meer het onderzoeken waard. Het inleiden van het ochtendgebed zou ik voortaan pertinent weigeren.

 

 

Positive Vibes only

Mijn eigen ‘geloofje’ was voor mij als kind genoeg. Ik geloofde in kaarsen en stenen, in wierook en dromen. Ik geloofde vooral in energie; foto’s van onprettige zaken kwamen mijn ‘tempel’ (slaapkamer) niet in, net zoals objecten die me vreemd aanvoelden, angst aanjoegen of me lieten denken aan bepaalde personen of gebeurtenissen..

Zelfgemaakte kunstwerkjes gaven mijn overleden hamsters weer, omgeven door vlinder-engelen, en onderwerpen geassocieerd aan mijn ‘denkbeeldige vrienden’ hadden ook een speciale plek op mijn bureautje.

Wanneer nare energie zich had opgebouwd, werd mijn tempel aan een grondige schoonmaak onderworpen. En wanneer ik een nare droom had gehad, hing ik mijn homemade-dromenvanger (die verbazend goed gelukt was) een dag in de zon.

Wensen stuurde ik mee in rook, en rust vond ik in het aanraken van ‘heilige onderwerpen’, zoals mijn lievelingsstenen en andere voorwerpen met een mooie herinnering.

 



 

Pagan Problem (?)

Langzaam zijn deze gewoonten weggestorven; mijn denkbeeldige vrienden werden ‘psychoses’/’waanbeelden’, het ontwijken van slechte herinneringen en andere ‘enge zaken’ werd een ‘angststoornis’ en het schoonmaken leek op een ‘dwangneurose’.

Ik was inmiddels 13, en mijn ‘geloofje’ was niet langer acceptabel maar een probleem.

Sommige gewoonten heb ik er stiekem ‘in gehouden’; bij een nare sfeer brand ik nog altijd wierook, palo santo of salie. Ook het sturen van wensen en het vrijhouden van mijn woning van objecten die gewoon niet ‘goed aanvoelen’. Het werkt voor mij, dus waarom niet?

 

 

Agree to disagree

En zo is ook mijn houding tegenover diegenen die wél in God geloven, de God die mij geen teken gaf, een stuk milder geworden (wat denk ik ook wel nodig was).

Ik kan nog érg fel worden in religieuze discussies met deze mensen, zeker wanneer het de intolerante kant wat betreft homoseksualiteit en andere geloven e.d. op gaat.. – Maar wanneer zij me vertellen dat ze ‘de waarheid’ in pacht hebben en ik zal branden in een hel vanwege mijn overtuigingen, houd ik (wijselijk) mijn mond.

Deze discussies komen tegenwoordig dan ook steeds minder voor, aangezien ik de behoefte niet (langer) voel hen te overtuigen van een andere waarheid dan de waarheid die zij uit hun heilige geschrift halen. Als het voor hen werkt, waarom niet? (Val mij er alleen niet té hard mee lastig, zeker niet wanneer je zelf nog moeite hebt met het uitdragen van je overtuigingen ;) )

 

 

Tarot

Toen ik op mijn 16e het ouderlijk huis verliet, was het steeds vaker het geval dat ik met mijn neus in de spirituele en soms esoterische boeken zat. Ook maakte ik kennis met de Tarot; de ‘pagan/wiccan-ex-vriend’ waarmee ik destijds samenwoonde had namelijk een Tarot-deck in een blauwe, duistere stijl met de archetypen erop afgebeeld als fantasy-achtige wezens die me zeker nieuwsgierig maakten.

Net zoals zoveel mensen dacht ik dat Tarot een bijgelovig kaartspelletje was om de toekomst mee te voorspellen.

Zodra ik de betekenis van de kaarten en hun ware functie een beetje leerde kennen was ik ondanks mijn aanvankelijke aarzeling snel om. Dit was hét voor mij, het voelde toen al ‘gewoon goed’.

Tijdens een steden-tripje door Noord-Holland heb ik in een redelijk afgelegen ‘new-age’-winkeltje in Delft mijn eerste en huidige Tarot-Deck aangeschaft, volgens het ontwerp van A.E. Waite. Mijn Deck is haast heilig voor me en ik heb het ondanks vele verhuizingen en veelvoudig gebruik tóch in gave toestand weten te houden.

 

 

ex-wiccan

Mijn interesse in wicca is na de breuk met ‘de pagan/wiccan-ex-vriend’ aanzienlijk afgenomen; vooral omdat ik me (weer) begon af te zetten tegen georganiseerde geloofssystemen (al heb je ook meer ‘vrije’ wicca-stroming waarin je de eclectische ‘heks’ in jezelf d’r gang mag laten gaan, mocht je je eraan willen wagen ;) ).

Ook kon ik het geloof in bepaalde magie niet goedpraten; ik geloof dan wel in goede intenties (of wensen), maar niet in spreuken ter bevordering van bijvoorbeeld je salaris of je liefdesleven (spreuken die erg vaak toegelicht werden in gepubliceerde ‘Books of Shadows’ van wiccans die hun ‘geheimen’ via een uitgeverij delen met nieuwsgierige en/of hebberige (amateur-)heksjes).

Het ‘wicca-tijdperk’ was dus na ongeveer 4 jaar voorbij, maar mijn interesse in paganisme en het spirituele bleef groeien.

Tarot ben ik sinds die tijd wél altijd blijven leggen aangezien het een pure privé-aangelegenheid is (regels zijn er nauwelijks en rangen ontbreken totaal).Ik heb van tarot altijd een hoop opgestoken (nog steeds, trouwens) en dat is waar het voor mij om gaat.

 

 



 

Parabnormaal

Mijn interesse in Tarot en het enthousiasme van een Zweverige Hippie die in mijn kunstgeschiedenisklas zat leidde er ook toe dat ik op een zogenaamde ‘paranormaal’-beurs belandde.

Tot mijn grote afschuw zag ik dat de wanhoop van veel goedgelovige mensen daar veel geld leek op te leveren. Hoge prijzen en kwakzalverij gedijden er als onkruid in een verwaarloosde achtertuin.

Na twee van die beurzen bezocht te hebben besloot ik zélf maar verder te gaan met mijn pad te vinden, zonder ‘begeleiding’ van toekomst-voorspellende geldwolven en onzin zoals ‘aura-foto’s’ (ik was een beetje stout geweest en had mijn aura-foto van mijn 1e beursbezoek meegenomen tijdens mijn 2e beursbezoekje, waar mijn vermoedens door een met goud behangen, zigeuner-achtig vrouwtje bevestigd werden: de interpretatie van ‘wat-het-ook-was’ op die foto was één dik verzinsel, ‘doh..’).

 

 

Wicca Waarheden

Wat ik aan mijn Wicca-periode heb overgehouden is mijn spirituele visie op de natuur en haar cycli en mijn voorstelling van het goddelijke als ‘Moeder Natuur’, ‘de Oorsprong’ of ‘het Al’: alles is één.

Dit is voor mij een ‘waar’ gegeven, dat ik soms mag ervaren (vaak tijdens/na een Tarot-legging of tijdens een natuurwandeling (waarvan ik er echt meer zou moeten maken) ). Ik geloof ondanks mijn eerdere ervaringen hierboven beschreven nu dus tóch in God of ‘het Goddelijke’, al is het een heel andere voorstelling van ‘God’ waarmee ik aanvankelijk kennis heb gemaakt.

Bovendien voel ik me dankzij Wicca vrij om te zoeken in verschillende spirituele stromingen. Wicca mag dan (vele) georganiseerde vormen hebben, de meer vrije vorm waarmee ik destijds kennis heb gemaakt (een eclectische vorm waarbij ‘inwijdingen’ niet aan bod kwamen) heeft mij onder andere kennis laten maken met reïncarnatie/wedergeboorte, de sterke invloed van je gedachten en je handelen, de eigenschappen van kruiden, de kracht van symbolen, rustgevende rituelen en andere zaken die je ook in andere (paganistische) tradities tegenkomt.

Het is nu aan mij om deze ideeën een plekje te geven en op zoek te gaan naar meer/andere overtuigingen, gewoonten en principes waar ik in spirituele zin verder mee kan :).

 

 

Kennis / Kern

Mijn spirituele zoektocht/reis heeft dus al veel richtingen genomen, met soms een meer toeristische richting (lekker nieuwsgierig ondanks het gevoel dat ‘dit het niet is’) en zo nu en dan een ‘openbarinkje’ (*klik*).

Toen ik (bijna) 3 jaar geleden mijn eerste blog (Elizenn) startte was ik vooral bezig met duidelijke concepten; zo had ik een chakra-pagina (hier als post te lezen) en was ik nog vegetarisch (dat dieet liep tot mijn spijt compleet in de soep met de verhuizing en het samenwonen, maar hé, ik heb 5 jaar aan dierenlevens bespaard.. ). Maar heldere, duidelijke, ‘kant en klaar’ concepten; daar hield ik dus wel van..

Tot het moment waarop ik besefte dat die zaken ‘bijzaak’ waren en bij lange na niet in de buurt van de ‘kern’ kwamen.

 

 

Shadow Work

Ik zoek/leef een filosofie, theorie of leer (Zin Geving) die aansluit bij mijn gevoel, een idee dat aansluit bij mijn diep-in-de-‘ziel’-liggende overtuigingen, een idee dat de kennis waarvan ik weet dat het stiekem al ‘aanwezig’ is aanspreekt.

Deze zal ik niet vinden in het bestuderen van bijvoorbeeld enkel en alleen chakra’s, aura’s, astrologische principes en meer van dat soort zaken – al blijft die materie interessant!..

Ik zal in het diepe moeten duiken en zelf veel werk moeten verrichten, hoe moeizaam en ingewikkeld dat nu ook lijkt.

Observeren, vragen en onderzoeken is naar mijn mening een essentieel onderdeel van het leven, spiritueel of niet. Een onderdeel waar ik me gelukkig (meestal) met veel plezier aan waag :)

 

 

 

Hoe maakte jij voor het eerst kennis met je spirituele kant?

 

 


De foto’s in deze post tonen mijn huidige ‘altaar’ – Ik voer dan geen rituelen uit, maar zo is er toch altijd een plekje van rust, een reminder en tevens een fijn plekje om wierook te branden in m’n buurt.. :)


 

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

13 Reacties

  1. 31 mei 2018 / 10:50

    Op zeker moment kwam er iemand op mijn pad en deze begon te vertellen over zijn leven. Dat trok mijn aandacht en zo ben ik ga zoeken voor me zelf. Gaan zoeken is leren is jezelf tegenkomen en terug opstaan om door te gaan. Ik denk dat ik zowat alles gezocht heb voor en het voor me zelf bekeken heb. En wat is een spirituele kant. Spiritueel is een levensweg en op die weg moet je gewoon leren en blijven leren.

    Aum Shanthi

    • Anne
      Auteur
      31 mei 2018 / 11:15

      Daar heb je wat mij betreft gelijk in, maar gezien menig mens ook op ‘t dooie gemak door ‘t leven kan gaan zonder al te veel stil te staan bij bepaalde zaken houd ik het voor de duidelijkheid toch op ‘kant’ :P En mooi te lezen hoe een ontmoeting zoiets op gang kan zetten, toch blijft er altijd wel iets over om te onderzoeken – ‘t is alleen maar net de vraag of je daarmee dichterbij komt of juist afdrijft ;)

  2. 31 mei 2018 / 11:36

    Dat hangt van jezelf af. Als je afdrijft is het een teken dat het niet bestemd is voor je. Je geeft er geen aandacht aan. En zal je verder moeten zoeken en uitzoeken.
    Dat is het juist durven stilstaan vragen stellen aan jezelf en dan deze zien beantwoord te krijgen.
    Een voorbeeld ik wist iets van wicca maar door jouw teksten ben ik al een beetje wijzer geworden daarin. En niet alleen over dit maar ook psychisch zet je dingen neer waar ik nog van leer.

    Aum Shanthi

    • Anne
      Auteur
      31 mei 2018 / 13:36

      Altijd fijn om te lezen, zoiets :) Ik doe gelukkig zelf een hoop op aan jouw blogs, niet dingen waar ik met opzet naar zoek maar altijd interessant!

  3. 31 mei 2018 / 12:43

    Jouw zoektocht in het leven en de zingeving daarvan heb je mooi beschreven. Dank dat je mij een inkijkje daarin hebt gegeven.
    Mijn eigen zoektocht liep vanaf het Gereformeerde geloof via de Children of God door naar Osho. Het sannyasin zijn, maar ook de andere ervaringen hebben me veel gegeven, maar waren uiteindelijk niet wat ik zocht.
    Nu zoek ik niets meer en noem mijzelf een Agnost. Ik ben tevreden met het leven zoals het is en ben van mening dat dit het is. Ik ben toevallig ontstaan en zal ook toevallig weer verdwijnen, that’s it.
    Dus leef je leven, zorg voor je omgeving en heb respect voor het leven van mens en dier.
    Maar omdat mijn inzichten in de loop van mijn leven vaker zijn veranderd, kan ik niemand beloven dat dat niet nog een keer zal gebeuren.

    • Anne
      Auteur
      31 mei 2018 / 13:39

      Dat existentiële is ook wat mij ‘t meest plausibel in de oren klinkt.. vandaar met vlagen de hang naar ‘zingeving’. Uit je laatste zin blijkt wel dat je genoeg wijsheid hebt opgedaan om nog wel eens ‘gelijk’ te kunnen hebben ;) Dankjewel voor ‘t compliment trouwens, en graag gedaan natuurlijk :)

  4. Zwerver
    31 mei 2018 / 17:52

    HOE MAAKTE JIJ VOOR HET EERST KENNIS MET JE SPIRITUELE KANT?

    Door h e l e m a a l niets te geloven. Waarheid zegt mij dat ik niets ben. Dat is de enige waarheid eigenlijk. Alles wat je gelooft is onwaar.

    • Anne
      Auteur
      1 juni 2018 / 02:02

      Oké.. ‘t is me duidelijk dat ik nog een weg te gaan heb ;)

  5. 1 juni 2018 / 08:25

    Met grote belangstelling weer gelezen gisteren!
    Maar voor een antwoord wilde ik er eerst weer even een nachtje over slapen.
    Ik voelde gisteren te onrustig en uiteindelijk uitgeput.
    Gelukkig vannacht weer eens redelijk geslapen.

    Mijn spiritualiteit begon eigenlijk vergelijkbaar met die van jou!
    Ik ben dan wel Hervormd gedoopt en naar christelijke scholen gestuurd maar mijn moeder vond dat ik zelf maar moest beslissen wat ik daarmee wilde.
    Nou… ik heb het geprobeerd.
    Maar zelfs met ‘hulp’ van enthousiaste klasgenoten die me via bijbelstudiegroepjes probeerden te overtuigen, heb ik het ‘daarin’ nooit gevonden.
    Ik was er al lang achter toen ik als tiener de vraag “Wat nu met al die miljarden anders gelovigen?” nooit goed beantwoord kreeg. Dat was een ingewikkeld proces en ze moesten uiteindelijk toch die ene keuze maken… Ja… me hoela…

    Daarna heb ik ook nog wel eens wat geprobeerd – Harme, eind 70er jaren heb ik de Children of God eens geprobeerd te bellen! Ze namen niet op. Achteraf maar goed denk ik. ;-) – maar voornamelijk mezelf met boeken georiënteerd op ‘wijze’ gedachten.
    Van Sai Baba, Krishnamurti, natuurlijk de Dalai Lama en vele andere denkers, filosofen en ‘slimme Nieuwe Tijd schrijvers’.
    Uiteindelijk komt ‘mijn waarheid’ nog het dichtst bij die van Zwerver.
    Eigenlijk zijn we allemaal niets en tot niets zullen we wederkeren.
    Zo kan je het ook interpreteren. Maar het is wel waar!
    Geloven… is eigenlijk ook niets.
    Ja: geloof in jezelf! Je bent je enige echte houvast!
    Maar laat jezelf ook los want eens zal dat ook moeten.
    En als je goed voelt en hulp, houvast of vertrouwen hebt in om het even welke vorm van spiritualiteit dan is dat voor jou gewoon prima.
    Alles is goed als het voor jou goed is.
    Maar niets is ‘de waarheid’. Die bestaat namelijk niet.
    Mijn zoon liet me afgelopen jaar vaak YouTube filmpjes zien van Alan Watts.
    Heel ontnuchterend maar prima om te horen en lezen.
    Oh en wat ook Harme zegt: elk mens blijft leren. Tot op het sterfbed.
    En wie weet daarna nog. Maar dat zien we dan wel weer. ;-)

    • Anne
      Auteur
      7 juni 2018 / 05:52

      Ik heb ook zo’n sluimerend vermoeden dat Zwerver verdomd dicht bij ‘de waarheid’ vertoefd.. Maar ieder heeft ook weer z’n ‘eigen waarheid’ (al dan niet door het/een ego ingegeven) – dat maakt het er redelijk ingewikkeld op, maar daarom niet minder interessant :) Zo leren we nog van mekaar.. had namelijk nog nooit van the Children of God gehoord..! ;) Ik denk ook niet dat ‘geloven’ het juiste woord is (wellicht..). Het is meer een oer-weten. En om daarbij te komen moet je ook wat ervaring opdoen door van ‘de waarheid’ weg te zwerven, lijkt me zo? Pfft.. Ik kan nog wel even door filosoferen (net mn eerste bakkie op) – maar uiteindelijk is het heulll simpel (maar ook weet niet). Afijn, dankjewel voor je reactie, blij dat ik je belangstelling heb kunnen wekken :) Liefs,

  6. 6 juni 2018 / 11:21

    Blijf het leuk vinden om over je spirituele pad te horen/lezen. Ik heb ook veel gezocht en geprobeerd. Christendom was niks voor mij, teveel regels en ik wist niet zo zeker of die God wel bestond. Boeddhisme sprak me aan, maar ook dat bleef toch te ver weg… En toen ik Suus leerde kennen en in aanraking kwam met hekserij, en later met meerdere vormen van paganisme… Toen begon er wat te resoneren. Het goddelijke, daar heb ik nog steeds niets mee. Zou best kunnen dat er een god bestaat, maar ik vraag me af of hij wel zo nauw bij ‘de schepping’ betrokken is als diverse geloven willen ‘geloven’. Dat alles één is, alles energie is, daar begon het voor mij mee. Dat was het eerste wat ik echt kon geloven, wat ik als waarheid kon zien. Magie is interessant maar ook wat vaag; rituelen en energiesturen doe ik incidenteel als ‘baat het niet, schaadt het niet’. Nooit voor eigen gewin ten koste van een ander overigens. Volgens mij is het ook vooral het psychische wat dan opkomt. Het uitvoeren van een ritueel kan helpen iets af te sluiten, zoals het improv-ritueel na de break met Robert.
    Nu ik in mijn scriptie ook over paganisme heb geschreven, veel heb gelezen, zijn er steeds meer dingen in een pagan-visie waar ik het mee eens ben. Het is voor mij niet zozeer religie/geloof, maar eerder bepaalde opvattingen over het leven en levensstijl. De wat meer ‘zweverige’ dingen vallen wel weer meer onder religie/geloof. Denk dat vooral de openheid en mystiek van paganisme mij trekt. De ruimte die je krijgt om jezelf te ontwikkelen in relatie tot alles om je heen. Geen dogma’s of vage godpleasende regels… Gewoon ‘zijn’ en ‘goed’ zijn.

    • Anne
      Auteur
      7 juni 2018 / 05:53

      Daar kan ik me volledig bij aansluiten! Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.