Genoegen met ‘goed genoeg’

Genoegen met ‘goed genoeg’

Ik ga de luie donders onder jullie even een hartig woordje toespreken vanuit mijn eigen (jarenlange) ervaring – met o.a. uitstelgedrag, faalangst en perfectionisme..

Voel je je (stiekem) aangesproken? Sla deze dan niet over! ;)

 

 

Lui / Lamgeslagen (?)

Wanneer je de gewoonte hebt veel zaken en taken uit te stellen tot morgen -of misschien zelfs tot een onbepaald moment, dan heb je vast ook wel eens de neiging jezelf dan bestraffend toe te spreken.

Veel mensen die steevast uitstellen zijn namelijk -stiekem- een ‘ongezonde’ perfectionist, waardoor de neiging zichzelf streng toe te spreken op het vermeende ‘falen’ haast een basis-reactie is. Het woordje ‘lui’ wordt door de innerlijke stem van de uitsteller in kwestie op zo’n moment zeker niet vermeden.

‘Niks doen’ is in de ogen van de perfectionistische uitsteller een duidelijk teken van luiheid; verder dan naar wat hij/zij ‘fout’ heeft gedaan (of juist niet heeft gedaan) wordt er dan niet gekeken. En dat terwijl er in de meeste gevallen zó veel meer aan de hand is dan een simpel gevalletje ‘luiheid’.

 

 

Uitstelgedrag is namelijk een klassiek ‘symptoom’ van negatief perfectionisme.

 

 

Perfectionisme wordt vaak gezien als een positieve eigenschap: Wat is er nou mis met het willen behalen van het beste resultaat? Daarbij zijn de resultaten van sommige perfectionisten vaak ook daadwerkelijk een stuk hoger dankzij hun sterke focus op het eindresultaat.

Dus ehm.. wat is nou precies het probleem?

 

Het probleem is dat perfectionisme ook ongezonde vormen kan aannemen. Zeker wanneer de oorzaak/aanleiding van het perfectionisme zelf bij voorbaat al ‘ongezond’ is.

 

Negatieve perfectionisten zijn namelijk vaak angstig, gefrustreerd, onzeker en/of ongelukkig -Allemaal door het aanhoudende gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn.

 

 

Bevestiging

Vrijwel altijd ligt de oorzaak in de manieren waarop de perfectionist -vaak in zijn/haar jeugd of in latere liefdesrelaties (e.d.) door de voor hem/haar belangrijkste personen behandeld en toegesproken is.

Als kind heb je nu eenmaal de behoefte aan goedkeuring en doe je je best aan ieders verwachtingen te voldoen. Wanneer de goedkeuring (en misschien zelfs ook het ontvangen van liefde en/of aandacht) uitblijft weet de onzekerheid zich al snel in de persoonlijkheid van de perfectionist ‘in wording’ te wortelen.. Ook op latere leeftijd blijft afwijzing natuurlijk een pijnlijke bedoeling – ook dan nog kan er een onzekerheid ontstaan.

De innerlijke overtuiging van het ‘niet goed genoeg zijn’ uit zich gaandeweg niet alleen in de vorm van een vaak erg gemene en strenge innerlijke stem, maar ook in de vorm van angst. Angst om te falen – en om alwéér niet goed genoeg te zijn.

 

 

Waarom zou je überhaupt nog aan een taak of opdracht beginnen? Je faalt vast en zeker weer.. Maar zo lang je er niet aan begint, kan je het ook niet verpesten. Toch?..

 

 

Hoewel je waarschijnlijk erg diepliggende zaken aan moet gaan pakken wanneer je je in bovenstaand verhaal herkent, zijn er misschien al een paar kleine stapjes die je kan zetten om je zelfvertrouwen en je durf om aan te pakken op te krikken.

 

 Noteer tijdens het opstellen van je to do-lijst enkel en alleen die taken waarvan je absoluut zeker weet dat je ze kan afhandelen. Zo krijg je tóch wat gedaan, bouw je gelijk langzaam wat vertrouwen in jezelf op én lijkt de dag niet meer op een oneindige bron aan teleurstelling/een onbegonnen zaak.

Ook is het nodig om realistisch te gaan leren zijn tegenover jezelf. Want vaak is het ook het geval dat je in je perfectionisme gewoonweg té veel van jezelf vraagt, waardoor het al voor je ook maar begonnen bent een vrijwel onmogelijke taak blijkt (en je nóg een reden hebt om de zaak maar weer uit te stellen).

 Stel jezelf doelen in het afleren van uitstellen; het liefst zulke kleine doelen dat je er meteen mee kan en dat je er vooral ook aan durft te beginnen. Als mede-perfectionist weet ik dat dat heel nutteloos en onzinnig kan lijken en dat je in je ongeduld (en vanwege je overtuiging dat je toch echt ‘beter’ en ‘meer’ zou moet kunnen) eigenlijk flink wilt aanpakken.

Maar wat hebben de grote, soms nogal onrealistische doelen je tot nu toe gebracht?

Het bestraffende stemmetje in je hoofd mag dan waarschijnlijk hardnekkig blijven door sneren.. Je geeft het tenminste niet meer (meteen) gelijk! En onthoudt dat je met kleine stapjes een enorm eind kan afleggen – Zeker wanneer ze je er niet toe verleiden ‘t tóch maar uit te stellen.

 Probeer jezelf regelmatig positief toe te spreken; complimenteer jezelf op overwinningen/succesjes (ook de mini-gevalletjes!) en spreek jezelf begripvol toe tijdens de wat ‘mindere’ momentjes.. Ook is zoiets simpels als naar jezelf lachen wanneer je in de spiegel kijkt al een hele stap vooruit.

Waarschijnlijk zijn er van die momenten waarop je even terugvalt in je zelf-bestraffing, vooral wanneer je de kleine stapjes vooruit nauwelijks opmerkt. Evalueer daarom van tijd tot tijd je vooruitgang en probeer tevreden te zijn met ‘kleine’ verbeteringen.

Zie eventuele set-backs als een mooie oefening om jezelf te leren vergeven -in plaats van jezelf de grond in te boren. Zie de situatie als een teken van groei; je bent immers bezig met je taken én met het ontwikkelen van een gezondere mind-set.

 

 

Now that you don’t have to be perfect, you can be good.

 

 

Je bent hoe dan ook Goed Genoeg – Daar kan je ‘groei-tempo’, je aantal terugvallen en/of het uiteindelijke resultaat helemaal niets aan veranderen.. You cannot fail at being yourself ! (Wayne W. Dyer)

 

 

Ben jij (te) streng voor jezelf?

 

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

13 Reacties

  1. 8 december 2017 / 10:55

    Zelf denk ik dat ik voor me zelf niet te streng ben. Want als men lichaam of geest iets aangeeft luister ik er naar.

    Aum Shanthi

    • Anne
      8 december 2017 / 11:23

      Dat klinkt inderdaad gezond ;)

  2. 8 december 2017 / 20:47

    Oke oke ik beken…. Heel diep van binnen ben ik ook een beetje perfectionistisch…. Ik doe iets niet of ‘tegoei’… Op lijn werk verontschuldig ik mij ook wel eens als het niet naar mijn zin is, al ziet de klant geen verschil. Echt iets om af te leren. Voor de blog precies hetzelfde, als ik niet dat kan schrijven wat men wil lezen of wat ik denk dat men wil lezen dan schrijf ik vaak liever niets. Maar we werken eraan, en jou tips zullen daarbij helpen :)

    Liefs Loena

    • Anne
      11 december 2017 / 20:44

      Ooh jee, als ik me aan jouw blog-criteria zou houden zou er nooit een logje van mij verschijnen, al kan ik me die neiging heel goed voorstellen! 😉 Inderdaad, een work in progress 🙂

  3. 12 december 2017 / 15:32

    Ik herken het wel hoewel ik mezelf al heb opgelegd dingen in deeltaken te knippen. Dan wet ik dat af en is de volgende taak na een kleine pauze een nieuwe korte taak en uiteindelijk kom ik er wel.
    Vroeger had ik het meer dan nu, misschien is dat ouder worden toch inzichtelijker worden. Tijd inschatten blijft sowieso een struikelblok.
    En idd, ik steek regelmatig een pluim op mijn eigen hoed, dat helpt ook, zo van: Yep, dat heb je weer goed gedaan zie! En die trap in mijn kont moet ik idd af en toe wel eens krijgen om in gang te schieten als in mijn hoofd alles doorwerkt is en het niet voldoet. Dus, ja, herkenbaar.

    • Anne
      12 december 2017 / 16:13

      Dat van die deeltaken – daar ben ik pas veel te laat achter gekomen haha ;) Ik hoop ook met t ouder worden dat ik het wat meer kan laten gaan en mezelf nog beter ken. Maar mooi dat je zo goed bezig bent, da’s zeker n pluim waard! En dankjewel voor je reactie, leuk dat je ook hier komt kijken :)

  4. 12 december 2017 / 19:36

    Omg zo herkenbaar, hehehe. Perfectionisme – het innerlijke strebertje, zeer irritant stemmetje – gevoed door bewijsdrang. However, voor wie zou je je moeten bewijzen? De erkenning moet je vanuit jezelf halen en niet vanuit de waardering van een ander voor jouw prestaties *uche*. Was het maar zo makkelijk, hehe.
    Dat uitstellen komt bij mij overigens ook door een gebrek aan motivatie, het idee nog tijd zat te hebben, en/of niet weten waar te beginnen. Als je dan wat plant en ‘ijd over hebt’, ‘kan dit ook nog wel even’ en als je dan een dag kneitersveel hebt gedaan, ben je nog steeds niet tevreden omdat je zoveel meer had kunnen/willen/moeten doen. Zeer vermoeiend, hehe.
    As today: heb 1 college uitgewerkt voor het vak waar ik volgende week tentamen van heb, en voor het tentamen van deze week van 4 colleges alle leerdoelen/vragen uitgewerkt (schrijven als een malle). En wat ga ik nu doen… Na deze pauze? Jep, nog een extra college uitwerken want dan kan ik dat ook nog even afstrepen. #strebertje #neverenough Waarom is ons brein zo? XD

    • Anne
      12 december 2017 / 19:47

      lol – ja nou, motivatie.. daar zeg je wat. Ik weet t niet, of dat altijd speelt.. *kortsluiting*
      Van de ene kant wil ik alles heel graag (goed) doen – van de andere kant: waarom doe ik het dan **&^%*( niet?!?! xD Je ehmm routine (?XD) klinkt me heel bekend in de oren.. zit nu ook in een teringbende waar nog een hoop werk in gaat zitten, maar ja aangezien ik vrijdag pas mensen over de vloer heb… :’) *blehh* Dus dat wordt rennen donderdag, of erger nog: vrijdag ochtend, haha. Waarom? Das ne goeie :P..

      • 12 december 2017 / 23:25

        Ja precies dat! Wel willen…. maar niet willen. XD
        Oh, vrijdag pas… Tijd zat! XD

  5. 31 december 2017 / 17:11

    Nou lui ben ik zeker niet, perfectionistisch wel tot op zekere hoogte. Wil wel dat datgene dat ik doe voldoet aan mijn verwachtingen, er mooi uitziet of ook daadwerkelijk werkt (datgene doet dat ik er van verwacht). Lukt natuurlijk niet altijd direct de eerste keer, maar het moet dan wel goed komen. Kan dan lang ‘pielen’ tot het in orde is. Overigens zit het me dan niet in de weg, kan het ook makkelijk even laten rusten om het later weer op te pakken.
    Was in mijn werk wel perfectionistisch en verwachtte dat ook van anderen. Maar das wahr einmal 😁

    • Anne
      5 januari 2018 / 11:27

      Dat klinkt als een gezonde(re) portie perfectionisme ;) Dat je jezelf niet als ‘lui’ bestempeld getuigd daar ook/al van.. De reden dat ik de ‘luie donders onder ons’ aansprak is dan ook dat mensen met een iets té flinke portie perfectionisme (ongezond) zich daardoor meteen aangesproken zouden voelen; of er nu sprake is van luiheid of niet! ‘Pielen’ kan heel leuk zijn – zolang je er niet in doorschiet.. zoals ik, haha (zie ook: nieuw jasje blog *oops*). Perfectionisme op de werkvloer wil nog wel eens goed uitpakken, maar bij hoge verwachtingen van anderen is het een kwestie van tijd voor je teleurgesteld wordt. Niet alleen omdat men de kantjes ervan afloopt.. mede-perfectionisten hebben misschien een heel ander idee bij ‘perfect’! Dat heb ik zelf ook mogen ondervinden ;)

      • 5 januari 2018 / 13:06

        Dank je voor je uitgebreide reactie. Vwb de hoge verwachtingen op de werkvloer dat klopt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.