Dossier Geluk

Dossier Geluk

Geluk is iets dat we allemaal graag ervaren en/of najagen – Ook al kan de betekenis van ‘gelukkig zijn’ en de voorwaarden waar aan voldaan moeten worden om geluk te kunnen ervaren, per persoon (enorm) verschillen.

Men zoekt gelukkig in allerlei verschillende zaken: De een zoekt zijn heil in oppervlakkige zaken en/of excessen, terwijl de ander de wereld over reist ‘op zoek naar zichzelf’. De een voelt zich op z’n gemak terwijl hij alleen is, de ander heeft het liefst (veel) mensen om zich heen.

 

Of is geluk toch een stuk eenvoudiger?

 

Tevreden zijn met de omstandigheden, kunnen genieten van de kleine dingen – er dankbaar voor zijn, in harmonie en vrede leven met je omgeving en jezelf, een (basis-)gevoel van rust en/of kalmte, weten wat je aan jezelf hebt, geloven in jezelf, vrij zijn van angst en twijfel, geloof en zin in de toekomst (et cetera).. Is dat niet voor ons allemaal (onderdeel van) geluk?

 

 

The Theory of Happiness

Geluk is vaak genoeg onderzocht en overdacht.. Natuurlijk ook door de grootste denkers. Hieronder lees je meer over ‘de weg naar geluk’. Als eerst in het kort ‘geluk volgens Aristoteles’, daarna ‘geluk volgens Spinoza’.. – Laat het nu net zo zijn dat Spinoza een van mijn favoriete denkers is en dus ietsje uitgebreider aan bod komt ;)..

Dit logje is een tikkeltje langer, maar zoals je vast zal begrijpen na het lezen van de twee theorieën: Geluk komt niet uit de lucht vallen.. 0=)

 

 

 

 

Geluk volgens Aristoteles – De Gulden Middenweg

 

 

Het goede en geslaagde leven staat gelijk aan het gelukkige leven.

“Goed” ben je wanneer je dus volgens Aristoteles wanneer je je volledige potentieel zo optimaal mogelijk benut. Goed zijn is dus “de beste versie” van jezelf zijn. Een gelukkig leven hoeft niet per se een leven vol genot te zijn. Geluk en genot zijn twee verschillende dingen, maar kunnen wel samengaan.

 

Eudaimonia

Geluk wordt door Aristoteles aangeduid met het begrip eudaimonia: het Griekse woord eu (goed) en daimon (ziel). Geluk is dus (streven naar) het hebben van een “goede ziel”. Eudaimonia bereik je door je verstand te gebruiken. Wanneer je je verstand optimaal (en dus naar het volledige potentieel) gebruikt kom je volgens Aristoteles uit op “de gulden middenweg”: het midden tussen twee uitersten. Dit midden wordt een “deugd” genoemd. Neem bijvoorbeeld de uitersten overmoed en lafheid; de deugd (het midden) is dan moed. Bij het ene uiterste zie je een overschot en bij het andere uiterste zie je een tekort aan de betreffende deugd. Door je verstand te gebruiken kies je voor de middenweg en wordt je een deugdelijk mens. Deze gedachte wordt ook wel de “deugd(en)ethiek” genoemd.

De deugdethiek richt zich op de vraag “hoe moet ik leven?” in tegenstelling tot de andere ethische stromingen die meestal gericht zijn op de vraag “wat moet ik doen?”. In de deugdethiek draait het dus om het ontwikkelen van een goede levenshouding, en niet zozeer op het opstellen van normen.

Een goede levenshouding, oftewel een levenshouding gebaseerd op deugden en het ontwikkelen van een goed karakter, bereik je door van deugden een gewoonte te maken. Een gewoonte of deugd ontwikkel je door herhaald gedrag. Zolang het herhalen van het gedrag nog pijn of moeite kost, is het nog geen deugd of karaktereigenschap. Een deugd is pas ontwikkeld wanneer je vrijwillig een keuze maakt door het gebruiken van je verstand en je er helemaal achter staat.

 

Beheersing

Om deugden te ontwikkelen en dus altijd de middenweg te kiezen is beheersing nodig. De “ondeugdelijke mens” heeft volgens Aristoteles namelijk slechte verlangens. Deze mens geeft toe aan die slechte verlangens, ook al weet hij verstandelijk dat ze niet deugen. De beheerste mens heeft zijn slechte verlangens al onder controle; hij kiest voor de middenweg maar zou liever anders handelen. Dan is er de deugdelijke mens; hij wordt niet geteisterd door slechte verlangens: hij verlangt alleen het goede, omdat alleen het goede aangenaam voelt. Hij heeft zijn deugden dus ontwikkeld en leeft het gelukkige leven.

 

Het rechte pad

Veel mensen hebben het einddoel van de deugdethiek, eudaimonia, nog niet bereikt. Zij hebben moeite met het kiezen van de middenweg vanwege het verlangen naar de uitersten. Zij worden afgeleid van de middenweg door sneller lonend gedrag dat uiteindelijk schaadt, in plaats van zich te beheersen en zich te concentreren op de lange termijn. Zij hebben de vaak de kennis om deugdelijk te handelen, maar gebruiken deze niet omdat het verlangen naar een snelle beloning sterker is, ze pijn willen vermijden of omdat ze het herhalen van deugdelijk gedrag gewoonweg niet kunnen volhouden. Ook heb je hen bij wie het vermogen ontbreekt om vooruit te denken, zoals bijvoorbeeld kinderen.

De kunst is dus volgens Aristoteles moeite te willen doen voor het uiteindelijke geluk. Geluk komt niet zomaar uit de lucht vallen wanneer je er om vraagt. Je zult bij jezelf ten rade moeten gaan welk potentieel je in jezelf hebt laten liggen. Gebruik dit potentieel ook om de middenweg te vinden, deugden te ontwikkelen en “slechte” verlangens te weerstaan. Het kost wellicht tijd en moeite, maar dan heb je ook wat.

Lees *hier* meer over het maken van de juiste keuzes

 

 

 

 

Kennis – De weg naar geluk volgens Spinoza

 

Baruch Spinoza, Benedictus de Spinoza, Bento d`Espinosa of zoals hij het liefst aangesproken werd; “Bento”, was een groot denker tijdens de Verlichting. Spinoza (zoals wij hem doorgaans noemen) was zowel natuurfilosoof als rationalist. Dat laatste betekent dat hij er van uit ging dat de ratio de enige bron van kennis is. Een bewering die niet gestoeld was op de rede erkende hij dan ook niet als waar. Spinoza stond voor het gebruiken van je redelijke verstand, hetgeen mooi aansloot op de Verlichting.

 

De Rede

De verlichting, ook wel “de Eeuw van de Rede” genoemd, was een periode waarin men kritischer begon te kijken naar zaken zoals religie, geloof, God en bijgeloof (maar ook politiek, wetenschap en filosofie werden onder de loep genomen). Het machtsmisbruik door de kerk werd besproken en haar beweringen werden zwaar beproefd. In plaats van alles wat de kerk zei klakkeloos over te nemen, daagden de voorstanders van de Verlichting de bevolking uit zélf na te denken en hun rede te gebruiken. Dit verliep natuurlijk niet zonder slag of stoot, dat gegeven zie je ook terug wanneer je de levensloop van Spinoza nagaat. Hij werd niet alleen bekritiseerd, (fysiek) aangevallen en van godslastering beschuldigd, hij werd zelfs verstoten uit zijn (Joodse) gemeenschap en daarmee zijn familie.

 

Van ‘God’ los

Al had Spinoza had een Joodse achtergrond en werd hij ook zodanig opgevoed, hij stelde al snel vast dat de heilige geschriften die hij las “uitvindingen van de menselijke fantasie” waren. Hij ging zelfs zo ver te ontkennen dat God een menselijke gedaante en menselijke eigenschappen heeft. Sterker nog; hij schreef de “stractatus theologico-politicus”, waarin hij bepleit dat de Bijbel zichzelf tegenspreekt en dus niet betrouwbaar is. Ook schrijft hij dat de burgers de vrijheid moeten hebben voor hun eigen gedachten en dat Democratie de meest redelijke en vrije staatsvorm is. Hij geloofde dus niet dat de tien geboden en dus ook de heilige geschriften van God kwamen, de Bijbel was er volgens hem alleen om het volk te leren te gehoorzamen.

Net zoals Aristoteles geeft Spinoza antwoord op de vraag “hoe moet ik leven” in plaats van “wat moet ik doen”. Dit doet hij in zijn boek genaamd “Ethica” waarin God, de aard en oorsprong van de geest, de oorsprong, aard en macht der “aandoeningen” en de menselijke vrijheid behandeld worden.

 

Vrijheid

Ook door deze filosoof wordt het belang van deugden en geluk benadrukt. Daarnaast hoort vrijheid er nog bij; en vrij ben je pas wanneer je redelijk en volgens je natuur leeft.

Geluk bereik je door onderzoek te doen naar de wereld (met name de natuur) en daar ideeën gebaseerd op de ratio bij op te stellen. Oftewel; je moet kennis hebben van de wetten van de natuur om geluk te kunnen realiseren. De mens is onderhevig aan invloeden van buitenaf en kan zich daar alleen door middel van kennis tegen bewapenen.

Want

Al wat voortreffelijk is, is even moeilijk als zeldzaam.

Ontoereikende ideeën over de natuurwetten (bijvoorbeeld: “De oogst is mislukt omdat God ons straft”) worden veroorzaakt door een gebrek aan inzicht. De kennis van je aandoeningen (hartstochten/emoties afgeleid van de (hoofd)hartstochten: begeerte, blijdschap en droefheid ) is net zo belangrijk. Met die kennis kun je gevoelens die je hinderen in het gebruik van je rede loslaten.

 

Onze Essentie

Begeerte (cupiditas): begeerte is een belangrijk begrip in de filosofie van Spinoza; volgens hem is de mens “het wezen dat gekenmerkt wordt door begeerte”. Die begeerte ontstaat uit de necessiteit te streven naar zelfbehoud . Begeerte is een drang, beïnvloedbaar door factoren van buitenaf. We bevinden ons dus allemaal in een toestand van streven; streven te overleven, jezelf te verbeteren, je goed te voelen en onplezierige zaken te vermijden. Wij zijn ons hier als mens bewust van, hetgeen ons onderscheidt van dieren.

De mens heeft de begeerte vreugde te beleven in het bestaan en het handelen, daarmee is de begeerte de essentie van de mens.

Elk ding tracht, voor zo ver het van hem afhangt, in zijn bestaan te volharden

aldus Spinoza.

 

Eenheid

Wanneer we de band en de wisselwerking tussen mens en natuur leren te doorgronden en te ervaren zal de kennis die we dan opdoen zélf een emotie worden; de verrukking van het begrijpen. Om die band te kunnen ontdekken zal je je het volgende moeten realiseren: Alleen door de natuur te kennen, kennen we God. Natuur is God en God is natuur; alles bestaat uit één substantie (ook wel monisme genoemd).

Het is de rede eigen om het eeuwige der dingen te zien.

Nee, er is geen God naar het menselijk evenbeeld dat vanaf een hogere positie over ons oordeelt. Nee, er is geen God die alles binnen een week heeft geschapen. God/de natuur is oorzaak van zichzelf (causa sui). God is in ons, in de natuur, alles ís God. Vaak wordt deze zienswijze omschreven als “pantheïsme”; God, natuur en het universum zijn één en het goddelijke is dus alomvattend en immanent (in alles aanwezig) volgens Spinoza.

 

Ook maar ‘een mens’

Met ons menselijk vermogen kunnen we twee attributen (primaire eigenschappen) van God/de natuur waarnemen. Ten eerste ideeën. Alle ideeën zijn een toestand van het denken: de geest. Ten tweede nemen we objecten waar: toestanden van uitgebreidheid. Alle attributen zijn een uitdrukking van dezelfde substantie en ieder idee moet met een toestand van uitgebreidheid overeenkomen; zo is de geest met het lichaam (vorm van uitgebreidheid) verbonden.

De natuur/god is een zichzelf voortbrengend proces, het heeft zichzelf veroorzaakt. De mens bijvoorbeeld, is dat niet.

De natuur/God kreeg daarom van Spinoza de naam natura naturans (de scheppende natuur) en de rest (voortkomend uit die natuur) de naam natura naturata (de geschapen natuur). Alleen het “Al” is scheppend, de mens is namelijk nooit helemaal vrij. Al zouden we bevrijd zijn van onze innerlijke “aandoeningen”, we zijn nooit vrij van aandoeningen van buitenaf (we worden er op een bepaalde manier door “geschapen”).

 

Kennis

Dat neemt niet weg dat het loslaten van de aandoeningen die het gebruik van je rede in de weg staan een goede zaak is. Vrijheid is volgens Spinoza dan ook niet de “vrije wil” maar het bestaan en handelen vanuit je eigen aard zonder van buitenaf ergens toe gedwongen te worden.

Autonoom en gebaseerd op rede handelen is de deugd die Spinoza aanraadt. De rede is één van de belangrijkste soorten kennis die we kunnen opdoen. Door stelselmatig en consequent te redeneren doe je de juiste kennis op. Deze kennis kun je inzetten om je begeerte te regelen en geluk in je leven te brengen.

De “Imaginatio”/verbeelding is volgens Spinoza de laagste vorm van kennis; kennis die we van “horen zeggen” hebben of zintuigelijk hebben opgedaan. Deze kennis kan ons flink benadelen doordat we ons in onwetendheid aan bepaalde hartstochten/aandoeningen kunnen binden en daardoor begeerte kunnen omvormen naar slechte gewoonten, dwalingen, onzekerheid of verslavingen. Toch is de verbeelding erg belangrijk; het bepaald de dynamiek van je aandoeningen, of de verbeelding nou waar of “vals” is.

Het inzien van de “goddelijke noodzaak van het bestaan van de dingen” is volgens Spinoza vrijheid, deugd én geluk. (Ethica deel V: over de macht van het verstand, ofwel over de menselijke vrijheid)

 

Volg je hart

De geest is volgens Spinoza “een deel van het oneindig verstand van God”. Intuïtie is volgens Spinoza dan ook de hoogste vorm van kennis; Intuïtief inzicht kan ons helpen nóg meer te begrijpen en te doen om een beter leven te leiden en ons gelukkiger te voelen. Intuïtieve kennis is direct en betreft het “Al” en de natuurlijke wetmatigheden.

Door deze vorm van kennis kunnen we “Amor Dei Intellectua” (liefde voor god door verstand) bereiken. We staan dan in contact met het Al; naar mijn verwachting een enorm mooie, serene en gelukzalige ervaring. “De menselijke macht is dus ook een deel van de oneindige macht God of Natuur” geeft aan dat we niet volledig onderhevig zijn aan onze aandoeningen en aan invloeden van buitenaf; We kunnen wel degelijk werken aan ons geluk.

 

 

Hoe werk jij aan je geluk?

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

23 Reacties

  1. 23 december 2017 / 09:13

    Interessant!
    Terwijl je begint met de (juiste?) conclusie – “Of is geluk toch een stuk eenvoudiger? … etc.” – worden we daarna stevig aan het denken gezet door de ‘zwaargewichten’ Aristoteles en Spinoza.
    Absoluut grondleggers van de filosofie zoals die heden ten dage door hele volksstammen wordt bestudeerd.
    Ik heb er ook wel een paar pagina’s van gelezen. Ooit… Toen ik begon na te denken over het ‘waarom’ en ‘hoe’.
    Maar ik heb daar door de jaren heen steeds meer afstand van genomen.
    Want zoals je zelf begint… Het is eigenlijk zo eenvoudig.
    “Liefde en een lege geest.”
    De twee ingrediënten waarmee Krishnamurti de weg naar de ‘waarheid’ en dus ‘geluk’ bewandelt.
    Ik heb daar ooit ook een ‘stukkie’ aan gewijd.
    Het valt in onze warrige wereld verdraaid niet mee om door de onzinnige zijwegen nog die ‘ene’ te zien en daar vervolgens vertrouwen in te hebben. Maar als we eenmaal hebben gezien en vooral gevoeld dat die weg altijd in ons zelf zat, dan valt alles op zijn plaats.
    En zijn we ook gelukkig.

    Er blijven uiteraard vele wegen die naar ‘Rome’ leiden…
    Ze komen inderdaad niet fel verlicht uit de hemel vallen.
    Kies een verstandige ‘met hart’ en laat je innerlijke navigatie je weer even omkeren als je fout bleek te zitten.
    Het leven blijft een leerschool.
    Dat maakt het zo interessant! :-)

    • Anne
      23 december 2017 / 09:28

      Haha, ik geef je gelijk hoor – de ratio kan nogal eens in de weg zitten wanneer het gaat om zaken die niet ‘te denken’ zijn.. ;) Toch heb ik zelf ‘iets’ (tastbaars) nodig als beginpunt. Zelf vindt ik dat Aristoteles’ gedachtegang duidelijke handvatten biedt en ja.. Spinoza is altijd een favoriet geweest. Misschien dat zijn theorie niet met ieders waarheid resoneert, maar voor mij is het klinkklare taal (de kennismaking was een kleine ‘openbaring’) en tevens een fijne reminder – met die wetenschap wordt mijn geest toch al een stuk meer blanco (valt een groot deel van het ‘zoeken’ weg) dankzij de rust die die ‘openbaring’ (my gaia, ik klink als een jehova-getuige oid, excuses!) met zich meebrengt. In mijn ogen komt het erop neer dat je ‘sense’ maakt van de woordeloze taal die je hart spreekt. Voelen is soms nog iets te vaag ;) Toch best benieuwd naar je ‘stukkie’.. staat het nog on line? 0=)

      • 23 december 2017 / 09:44

        Resultaat van de functie ‘zoeken’ in mijn blog:
        https://morganaderest.wordpress.com/2015/01/09/de-visie-van-krishnamurti/
        ;-)
        Maar over dat ‘gevoel’ en ‘hart’…
        Die ‘zwijgen’ bij mij vaak ook als het graf hoor!
        Of begrijp de taal niet…
        Geen idee maar dat is dus dat leerproces waar in nog middenin zit.
        En misschien ook nooit kan voltooien in dit/het leven. Wie weet.
        En wie weet is het ‘streven naar’ alleen al voldoende.
        Zolang je er maar ‘vrede’ mee hebt dat je op weg bent…

        • Anne
          23 december 2017 / 09:57

          Ik hoop het toch, anders zijn we wel erg verloren met z’n allen.. dan toch liever gewoon een beetje verdwaald! ;) Zelf heb ik nu niet het idee dat ik meteen ‘klaar’ wil zijn met ‘de opdracht’.. beangstigend lijkt me dat. Dus wie weet, wanneer ik eraan toe ben.. Tot die tijd banjer ik nieuwsgierig rond, haha. Dankjewel voor de link! Zo eens een kijkje nemen :)

  2. 23 december 2017 / 15:19

    Mooi doorwrocht stuk, dank daarvoor. Heb het wel meerdere keren moeten lezen.
    Ik zelf ben niet zo bezig met “geluk.” Probeer heel erg in het hier en nu te leven en vooral los te laten, niet teveel hechten. Hechting staat “geluk” zeker in de weg.
    Ik denk dat de juiste besteding van onze tijd deze is: als je kunt; dien andere mensen en alle, andere levende wezens. En kun je dat niet, weerhoud je er dan van hen pijn te doen. Dat geeft volgens mij de voldoening die “geluk” zou kunnen heten.
    Of zoals John hierboven Krishnamurti citeert: “Liefde en een lege geest.”
    De Dalai Lama zei eens: “There is no way to happiness, happiness is the way.” Beter zou ik het niet kunnen zeggen.

    • Anne
      23 december 2017 / 16:00

      ‘Let go or be dragged’..
      Beter dan de Dalai Lama, Krishnamurti of een van de talloze andere ‘grote denkers’ had ik het ook niet kunnen zeggen.. Met jouw beschrijving waarmee je (zo meen ik) o.a. compassie aanraadt komen we inderdaad ook al heel ver op pad. Maar door enkel een ‘wijze’ te quoten was ik er wel aanzienlijk gemakkelijker vanaf gekomen ;).. Ik ben dol op denken, op filosofie.. Schrijf er ook dan ook graag een stukje over (ondanks twijfels wat betreft belangstelling). Geluk zegt me vrij weinig, toegegeven.. Maar de theorieën eromheen – daar kan ik me (graag) even mee bezig houden. Fijn dat je de moeite hebt genomen het (meerdere malen) te lezen – en te reageren, dankjewel :)

  3. 24 december 2017 / 09:25

    Een persoon moet geluk kunnen aanvoelen. Dat is voor iedereen anders en kan men zo maar niet even voor gelijk wie leren. De ene kan al gelukkig worden van kleine dingen de ander moet het groot zien.

    Fijne dagen.

    Aum Shanhti

  4. Internettoerist
    24 december 2017 / 15:49

    Mooi stuk. :-)
    Harme van Kamp geeft hier een mooie en wijze reactie op.
    Ik heb gezegd dat ik enkel nog reageer als dit van belang is. Dit is mijns inziens nu zo’n moment. ;-)
    Rede en denken zijn niet hetzelfde als Kennis. Rede en denken kunnen ons ver brengen maar zijn toch beperkt. Kennis daarentegen (maar dan echte Kennis, van het Leven Zelf) overstijgt de Rede en het denken. Daarom is het belangrijk om over te gaan tot de praktijk en het experimenteren. De meeste mensen blijven echter hangen bij het filosoferen en denken. Daardoor hecht men vaak geen belang aan zaken die uit Kennis komen en plaatst men alles onder “denken” of “filosofie”. De Dalai Lama en Krishnamurti gaan tot de Kennis. Het zijn niet een paar van de vele denkers.
    Geluk bestaat niet, het is een concept. Er bestaat wel iets dat “geluk” (en andere concepten) overstijgt. Maar dat behoort tot Kennis. Daar is praktijk voor nodig. Dus, mijn advies: niet alleen denken en filosoferen, maar vooral doen, testen en experimenteren.
    Mocht je mijn reactie storend vinden, laat het gerust weten. Geen probleem. :-)
    Vriendelijke groet

    • Anne
      28 december 2017 / 08:23

      Dankjewel, ook voor je bijdrage. Ik vind het alleen een raar idee om enkel te reageren wanneer het ‘nodig’ is (er iets te corrigeren/ op te helderen valt). Ik krijg er een beetje een blog-politie/jehova getuige beeld bij.. kan aan mij liggen, maar zo voel ik het. Jammer, cuz we go a long way back. Ik vind het fijn als mensen reageren, maar minder fijn wanneer iemand weigert ook maar iets over zichzelf los te laten maar ‘t ondertussen wel persoonlijk (op mij) gaat lopen maken in reacties. ‘t Is het risico dat ik loop met een blog als deze, maar als je me dan toch de optie biedt er iets over kwijt te kunnen.. bij deze ;)

      • Internettoerist
        28 december 2017 / 15:46

        Bedankt voor je openhartigheid. :-)
        Dat ‘persoonlijke’ begrijp ik niet zo goed. Ik citeer:
        “Ik vind het fijn als mensen reageren, maar minder fijn wanneer iemand weigert ook maar iets over zichzelf los te laten maar ‘t ondertussen wel persoonlijk (op mij) gaat lopen maken in reacties”
        Het laatste van die zin is me niet helemaal duidelijk. Persoonlijk (op jou)? Wat is hier zo persoonlijk aan? Zie je dit als een aanval?
        Ik probeer mee te geven dat sommige mensen niet zomaar “denkers” of “filosofen” zijn. En dat het belangrijk is om de theorie in de praktijk te testen. Vrijblijvend natuurlijk. Je mag/kunt dit onderzoeken, niet verplicht.

        Ik heb vroeger heel veel geschreven over mijn persoonlijke pad (dat zal jij wel weten ;-) ) en wat ik daarvan geleerd heb. Hoe ik het koren van het kaf (kwakzalverij) heb kunnen onderscheiden, wat de grootste obstakels zijn. Het probleem is, dat als je bepaalde informatie geeft, er tal van mensen klaar staan om dit te gebruiken in hun kwakzalverij. Het internet staat er vol van. Blijkbaar voelen de meeste mensen zich daar meer toe aangetrokken, wat natuurlijk ook mag. Alleen doe ik soms meer schade dan goed, door zomaar bepaalde informatie te geven. En sommige wannabe’s komen dan maar wat lullen over zaken waar ze eigenlijk niets van weten. Daar voel ik niets voor. Wat kan ik dan nog geven? Hier en daar een aanvulling of tip bij mensen waar ik nog mogelijke groei in zie (jij onder andere). Mogelijk, niet verplicht. Meer niet. Er moet trouwens ook interesse zijn.
        Mijn privé hou ik inderdaad privé. Daar geef ik niets van bloot op het internet. Klopt.
        Als je suggesties hebt over wat je verwacht dat ik kwijt zou kunnen, laat maar komen. :-)
        Ik hou in de toekomst zeker rekening met de opmerkingen die je geeft. ;-)

        Vriendelijke groet

        • Anne
          28 december 2017 / 22:17

          Ik zie in dat ik niet helemaal helder ben geweest, excuses ;) Wat ik bedoel met ‘het persoonlijk maken’, is 1: advies geven dat gebaseerd/geïnspireerd is op het beeld dat je van mij (of een ander hebt).. Ik mag dan erg ‘openhartig’ schrijven en zelfs privé kwesties aansnijden; het complete plaatje is volgens mij nog lang niet altijd helder (wat ik prima vind – zolang de ‘gaten’ niet opgevuld worden met al te wilde speculaties (evt in mijn nadeel..) – want vragen staat immers altijd vrij!). Ik vind het gewoon vervelend wanneer iemand de indruk geeft te denken dat ze mij door en door kennen (soms beter dan ikzelf doe) en zich daarom in de positie achten mij te (ver/be)oordelen.

          De adviezen die uit zo’n oordeel voortkomen zal ik desalniettemin op prijs stellen en met me meenemen – maar wanneer ik niet weet ‘waar’ dat advies vandaan komt/ik geen totaal geen beeld kan schetsen van de persoon achter de goedbedoelde woorden, zal ik er meer moeite mee hebben het advies op waarde te schatten/in context te plaatsen..(misschien een rare tik van me, maar toch).

          Bij jouw reacties merk ik dat ik vooral moeite heb met het niet (volledig) kunnen plaatsen van je toevoegingen, aanvullingen en adviezen omdat ik je persoonlijke ‘klank’ niet ken.. beetje te volgen nog? ;).. Bij reacties zoals ‘ben je wel zo zen als je je voor doet?’ (lang geleden, I know..) weet ik dus niet precies hoe ik ‘t moet plaatsen.

          2: omdat ik nagenoeg niets over je weet, voelt ons contact soms ‘off balance’ en in sommige (gevoeligere) gevallen zelfs ‘oneerlijk’. Ik respecteer je besluit je privé leven privé te houden (begrijpelijk!) – maar tegelijkertijd heb ik er dan wel moeite mee als jij op jouw beurt diep in een ander/mij gaat graven. Ik weet er de vinger niet precies op te leggen (misschien iets met ‘machtspositie’.. bij gebrek aan beter).

          Wat me wel duidelijk is geworden, is dat ik me kan ergeren aan de positie waarin je jezelf plaatst.. Dat jij degene bent die bepaalt wat ‘waarheid’ is en wie jouw reacties wél nog waardig zijn. Van de ene kant ben ik blij dat ik nog van je reacties mag genieten.. Van de andere kant voelt het niet helemaal goed, gezien ik het idee heb dat ik streng onder de loep genomen wordt/na ‘n misstap (dommigheid/oppervlakkigheid of kwakzalverij zoals je al noemt) je reacties niet meer ‘waardig’ ben. ‘Wie ben jij?’ is dan ook weer een vraag die rijst. Soms wil ik gewoon een makkelijk/vermakelijk/oppervlakkig blogje schrijven – ‘t hoeft van mij niet altijd even serieus ;)..

          Verder vind ik het jammer dat je niet meer schrijft, want zo wordt het schetsen van een beeld achter ‘internettoerist’ nóg lastiger :P.. Ik heb je posts altijd gewaardeerd en veel staat nog opgeslagen in mijn brein, zeer zeker! Maar wat er van jou als persoon overblijft in mijn verbeelding – da’s minder mooi. Ik vind je nieuwe blog-‘beleid’ enigszins veroordelend over komen, misschien zelfs een tikkeltje uit de hoogte. Ik hoop dat ik het mis heb natuurlijk, maar of ik daar ooit helemaal over uit kom?..

          Kortom: ik hoopte stiekem op een gelijkwaardig contact, al waardeer ik ons contact in deze vorm ook nog steeds. Ik voel me niet aangevallen, tenminste; niet naar aanleiding van je recente reacties (eigenlijk waren het 1 of 2 reacties ‘ooit’ die verkeerd vielen, bedenk ik me). Ik nodig je nog altijd uit om te reageren.. al zou ik het ook leuk vinden zo nu en dan een reactie ‘zomaar’/’voor de gezelligheid’ te ontvangen (en ze niet hoeven te ‘verdienen’). Ik geloof zeker ook dat ik nog kan groeien (veel zelfs!), dankjewel dat jij dat ook denkt.. Maar dat groeien gebeurt sowieso, met of zonder toerist-reacties..;)

          Ik hoop in ieder geval dat je jouw rol in blog-land blijft vervullen, en je je niet te zeer in de weg laat lopen door de’wannaB’s’..(?) het zou jammer zijn als jouw boodschap/doel te lijden heeft onder de neiging ‘exclusief’ te willen worden/blijven (correct me if I’m wrong) of in ieder geval onder ergernissen/frustratie/onbegrip.. Er zijn vast genoeg mensen die ernaar (willen) luisteren en hun filosofie duidelijk krijgen door jouw inzichten – en die die filosofie niet alleen verkondigen maar ook uitdragen :)

          Om een al te klein scroll-balkje langs deze post te voorkomen mag je ook op deze reactie reageren via mail.. Deze reactie is wel erg lang geworden en mocht je op elk aangestipt punt in willen gaan, is dat wellicht handiger. Ik zie vanzelf wel waarvoor je kiest, dankjewel voor je verhelderende reactie in ieder geval, ik zal je nooit kunnen verwijten dat je daar de moeite niet voor neemt :)

          Groetjes!

          • Internettoerist
            29 december 2017 / 16:08

            1. Het advies dat ik geef is op basis van wat je schrijft. Niet op wat ik van jou denk te weten. Als ik de indruk geef dat ik je beoordeel, dan heb ik me slecht uitgedrukt of ben ik verkeerd begrepen. Ik reageer op wat je schrijft. Meer niet. Dat is toch de bedoeling, dacht ik.
            Geen beeld kunnen schetsen? Je “kent” me toch al een paar jaar. Je weet welke huisdieren ik heb. Je weet welk sterrenbeeld ik heb. Je weet dat ik gehuwd ben. Je weet welke studies ik gedaan heb. Je weet van sommige situaties uit mijn jeugd. Je weet dat ik broers heb. Enzovoort. Of ben je dat vergeten? Ik hoop van niet. ;-)
            Als ik iemand volg op blogs, doe ik dat oprecht. Ik weet wat mensen zeggen, wat hen bezighoudt en wat hun gevoelens zijn. Vandaar dat ik vroeg of mijn reactie niet storend is. Ik voel dit van jou. De meeste mensen volgen gewoon wat oppervlakkig. Een beetje “gezellig” kletsen. Dan een paar weken niet meer volgen, om dan terug te keren en alles vergeten te zijn. Zo zit ik niet in elkaar.

            2. Met kwakzalverij maak ik onderscheid tussen mensen die spreken uit ervaring en ondervinding, en mensen die gewoon na-kwaken om “speciaal” te kunnen zijn, of om “gezellig” eens “spiritueel” te kletsen. Bij mensen die “speciaal” willen zijn, kan ik niets betekenen. Mensen die echt onderzoeken, kan ik hier en daar misschien helpen. Als ze dat willen. Als men eerlijk is en gewoon zegt: “ik geloof in dit of dat”, dan is dat geloof. Geen discussie en respect voor de oprechtheid. Mensen die van alles beweren te onderzoeken, maar gewoon lullen, zijn voor mij kwakzalvers. Vandaar dat ik aanraad om alles te testen. Dan kun je zeggen: “Hela Toerist, daar ben je fout!”. Dan zal ik dat ook onderzoeken. Ik hoef bij de meeste maar een paar vragen te stellen en ze lopen al vast. En soms willen de mensen niet met hun neus op de feiten gedrukt worden. Als men zegt: “ik geloof in elfjes”. Oké, dat is geloof, daar kan je niet over discussiëren. Maar ik zie vaak foute informatie voorbij komen over zelfs gewoon een tekst. Daarom is onderzoek nodig. Als iemand mij op foute informatie zou wijzen, zou ik daar heel blij mee zijn. :-) Dat is geen persoonlijke aanval of uit de hoogte doen, maar een aanbieding tot hulp.
            Ik weet dat je in het verleden gekwetst was door een reactie van mij. Sorry daarvoor. Maar als ik enkel naar de mond mag praten, hoe kan ik dan oprecht reageren? Daar zit weer het verschil tussen oppervlakkig volgen en oprecht geïnteresseerd zijn. Blijkbaar valt dat niet altijd in goede aarde. :-) Ik kan ook reageren: “oh leuk”, “o ja, helemaal mee eens” en dan op een andere site iets heel anders vertellen. Dit zie ik vaak gebeuren. (voor alle duidelijkheid: dit is niet op jou persoonlijk) Nee, dan liever geen reacties meer. Ik hou van oprechte mensen. Daarom apprecieer ik jouw opmerkingen ten zeerste. Recht voor de raap. Het werkt ook verlichtend, het hart eens luchten. En het kan mensen dichter bij elkaar brengen in plaats van dat oppervlakkige gedoe.

            Hoe kan je leren? Door op vergissingen te wijzen, foute informatie te corrigeren en tips te geven. Toch? Als dat niet mag, hoe kan je dan leren? Als dat aanvoelt als “domheid”, “misstap” en dergelijke, dan is dat jouw oordeel. Niet het mijne. Kwakzalverij is iets anders, dat is bewust dom doen. Bewust mensen misleiden en bedriegen. Maar daar heb ik al op gereageerd. Jou zie ik niet als kwakzalver hoor. :-) Anders was ik al weg! :-D
            Een leuk ontspannen blogje mag natuurlijk ook. Daar heb ik nooit iets op tegen gehad. Misschien ben ik dan minder geneigd om te reageren, maar dat is geen veroordeling.
            Ja, dat kan ik volledig begrijpen, dat je mijn nieuwe “blogbeleid” een tikkeltje uit de hoogte vindt. Je weet natuurlijk niet (en dat neem ik je ook niet kwalijk) welke individuen, wat doen met mijn berichten. Dat is heel schadelijk (ja, het zijn kwakzalvers ;-) ). Als men die informatie misbruikt om mensen te misleiden, is het beter om geen informatie meer te geven. Dat is het “beleid”. ;-)
            Groeien met of zonder Toerist-reacties kan inderdaad. Volledig mee eens. :-D Ik zit nu natuurlijk met het vraagstuk of ik beter wel of niet reageer in de toekomst. Dat zal ik even laten bezinken.

            Ik denk dat je ondertussen wel begrijpt dat het niets te maken heeft met “exclusief” te willen zijn/worden.

            Oei, ik reageer stap voor stap. De volgende keer stuur ik een email. ;-) Dat mag jij trouwens ook doen als we dit gesprek verder zetten.
            Ik wil je alvast bedanken voor je oprechtheid en openheid. Dank voor de moeite om zo uitgebreid te reageren.
            Als er nog iets is dat op je hart of lever ligt, laat het gerust weten.
            Mijn excuses voor de frustraties en het storende effect.

            Groetjes en een fijn weekend!

            • Anne
              29 december 2017 / 16:13

              Zo, een blog op zich dit! Wel fijn hoor, daar niet van.. Ik zal zo/binnenkort even de tijd nemen te antwoorden, ik denk via de mail ;) Mocht ik er echt lang op zitten, dan wens ik je nu voor de zekerheid ook alvast een fijn weekend!

  5. Zwerver
    25 december 2017 / 10:21

    Geluk bestaat alleen bij de gratie van ongeluk. Laat ze beiden binnen als welkome gasten en omarm ze.

  6. 27 december 2017 / 11:34

    Knap stuk zeg! Nu ik zei het afgelopen weekend nog tegen mijn vriend ‘ik eet niet of ik nu gelukkig ben, of slaperig’. En volgens mij is dat geluk, het warme behagelijke gevoel dat je af en toe bekruipt. Oke, mijn leven is lange van perfect, veel zaken zijn in het proces van afronden. Terwijl andere zakenecht veel te lang blijven liggen om echt aan te pakken. Het blijft een worsteling, maar af en toe kan ik ergens lopen/zitten/liggen en denken, ah eigenlijk valt het allemaal mee en doe ik het best goed. Dat is voor mij geluk :)

    • Anne
      28 december 2017 / 08:12

      Mooi! <3 - Daar kan ik me helemaal bij aansluiten :)

  7. Zwerver
    28 december 2017 / 12:26

    Overigens is ook de mens oorzakelijk aan zichzelf.

    • Anne
      28 december 2017 / 22:30

      Klopt – tenminste: zo kan het in bepaalde opvattingen best zijn.. Wat Spinoza (volgens mij – sorry als ik het mis heb) bedoelde is dat ‘iets’/’God’ voorging aan de mens, maar dat niets voorging aan dat iets/God. Ergens moest het beginnen als het ware, en daarin verschilt ‘het Al’ van de mens, zo vat ik het op.

      Dankjewel voor je reacties trouwens, ze bieden genoeg stof tot nadenken en misschien wel een tweede deel :)..
      Groetjes!

      • Zwerver
        29 december 2017 / 09:52

        Graag gedaan, Anne. Ik denk dat je Spinoza goed begrijpt. (Maar ik ben geen kenner) In dit bestek wil ik opmerken dat wij zijn geschapen naar Zijn evenbeeld. (zie ook Hermes, zo boven, zo beneden)

        Net zoals we God niet kunnen kénnen, kunnen we ons zelf niet kénnen. Dat komt omdat we als grond grondloosheid hebben (Niets) Dat is ook de gemeenschappelijkheid die we hebben met God. Dat stelt de mens gelijk (Let op! Gelijk in Niets) met God. (Principe van Correspondentie) Grondloosheid is lastig voor wie nog gegrond is. Redeneren vanuit de oorzakelijkheid echter is wel weggelegd voor een ieder die dit leest. De oorzakelijkheid is de schaduw welke we werpen waardoor we ons zelf niet kunnen zien. We kunnen onszelf dus niet kénnen, maar wel zien.

        Lieve groet terug, ik was je even kwijt.

        • Anne
          29 december 2017 / 15:54

          Leuk dat je me weer gevonden hebt ;)

          Hoe je het beschrijft, begrijp ik wat je bedoelt. Ik kan het echter ook zo weer ‘kwijt’ zijn, het is (voor mij) ‘n beetje lastig te bevatten zo nu en dan.. Dankjewel voor het duidelijke beeld dat je schetst, dat alleen al vind ik knap.. ( mooie reminder/opfrisser op deze manier 😁 ) Groetjes!

  8. 29 december 2017 / 12:03

    Hoi,
    Ik vind het simpel nu. Vroeger was gelukkig zijn iets dat door eliminatie ontstond: aangezien ik er niet bij stilstond moet ik wel gelukkig geweest zijn. Maar ik was het niet.
    Nu ben ik het elke dag, ik frustreer me soms over zaken en blog daarover maar ik ben wel degelijk elke dag gelukkig en waarderend voor wat ik heb, wat ik heb verwezenlijkt en dan bedoel ik mijn innerlijke groei en de beslissingen die ik durfde te nemen omdat ik niet gelukkig was, met zoveel mogelijk respect voor iedereen rondom mij. Het gevoel: het is goed zoals het is, ik ben wie ik ben heeft met acceptatie te maken. De omgeving en de mensen waarmee ik omga zijn de context waarbinnen ik mij gelukkig voel en kan voelen. Mijn eigen principes kunnen volgen maakt daar ook deel van uit. Loslaten, zoals Harme zegt, en leven in het moment is daar ook een groot deel vapn. Bewust kiezen voor geluk en negativiteit weren. Ongeacht de ongemakken waarover ik me rot kan ‘frustreren’ ben ik gelukkig. Het is een bewust gevoel nu, een lichamelijke barometerstaat ook en een keuze die ik vaak opnieuw maak nl. gelukkig ZIJN. Als je begrijpt wat ik bedoel?

    • Anne
      29 december 2017 / 13:04

      Ik begrijp wat je bedoelt Vee, al lukt mij dat nog niet zo goed zoals jij zo mooi jouw geluk beschrijft! Je noemt toch wel erg belangrijke punten, punten waar ik nog niet aan had gedacht.. ondanks dat het inderdaad best simpel is .. *oops* ;) Ik denk te veel, ZIJN lukt af en toe. Dus ook voor mij werkt het juist goed af en toe frustraties kwijt te kunnen hoor 😁! Acceptatie is een heikel punt.. waar leg je de grens? vraag ik me dan af. Ik accepteer veel – maar niet van mezelf – daar ga ik eens naar kijken dankzij je mooie reactie!.. Raas en ‘ben’ maar lekker hoe jij je daar goed bij voelt.. het levert in ieder geval veel herkenbare en mooie logjes op.. en in dit geval zeker ook een leerzame reactie, dankjewel :)

  9. 29 december 2017 / 16:41

    Het lukt je wel🤓 De tijd leert je uiteindelijk om voor jezelf te kiezen. Niemand doet het voor jou. Succes met dat piekerkopke !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.