Bad Boy vs Nice Guy

Bad Boy vs Nice Guy

Vriendlief kwam laatst aan met een opmerking over een Facebook post (van een of ander random meisje / vrouw – vriendlief kent haar ab-so-luut niet persoonlijk, benadrukte hij, in de angst op andermans post aangekeken te worden ofzo..(?)) waarin het meisje / de vrouw in kwestie mededeelde dat ze liever een ‘Bad boy’ als vriend heeft dan een of andere brave pummel.

Mijn vriend (een ‘Nice guy’ in hart en nieren) vond het maar vreemd; met je volle verstand kiezen voor een partner die overduidelijk voor problemen gaat zorgen.

Dat zette me aan het denken: Heb ik dat niet altijd gedaan?… Na een korte stilte moest ik dan toch toegeven dat ik dat zelf ook altijd gedaan heb – al dan niet in een (semi) ontkennende staat. “Jij bent mijn eerste ‘lieve’ vriendje”, kreeg vriendlief dan ook te horen.

 

Ik heb het mijn vriend proberen uit te leggen (mijn soms toch wel heel belabberde keuzes):

 

Ik ben opgeroeid in een nogal tumultueuze omgeving / situatie – waar ik dan ook op jonge leeftijd al aan ontvlucht ben. Maar in plaats rust vond ik enorme onrust. Niet alleen omdat ik in de armen was gerend van een vriend van wie je aan zijn intenties kon twijfelen. Want ook al was de relatie twijfelachtig: zodra het vaarwater me dan toch te rustig werd gooide ik zelf mooi een rots in ‘t water.

 

Maar waarom dan? – Die gewoonte schildert mij namelijk ook niet al te ‘braaf’ af..

 

Mijn theorie komt er zo’n beetje op neer dat je zoekt naar wat je gewend bent. Heb je altijd kantje boord de storm weten door te komen – om vervolgens in een volgende storm terecht te komen? Dan is rustig water -zelfs onrustig kabbelend water- gewoon best wel eng..

Hoe lang blijft het rustig? Het kan toch niet zo zijn dat ik de (volgende) storm niet zie aankomen, dat ik dan ‘verdrink’? Dus pleurt mevrouw snel een kei in t meertje – ‘probleem opgelost’

Gaandeweg kreeg ik mezelf door, maar er abrupt mee stoppen lukte me niet. Zelfs nu nog -in een wel heel rustige (en aangename) relatie- zoek ik het soms op. Of ja: dan bekruipt me een naar gevoel. – Vol in de overtuiging dat dit -de rust- niet waar kan zijn vraag ik dan aan mijn vriend of er echt niets mis is, zodat ik mijn onrust kan verklaren – wat overigens nooit lukt, niet op deze manier

Terwijl ik de boel aan het overdenken was – een poosje na het gesprek met mijn vriend, moest ik denken aan een logje dat ik ooit (2015 nog, geloof ik) geschreven heb. Een logje over controle, stressverslaving, de slachtofferrol en ‘loslaten’.

 

Voor de geïnteresseerden zal ik hieronder een paar stukjes die ik eruit heb gevist neerzetten:

 

 

 

Stressverslaving & loslaten

 

 

Wat houden we eigenlijk vast?

Stress is in het kort: ‘niet kunnen voldoen aan de situatie’ – jij schiet tekort en/of de situatie vraagt teveel van je. De stress vormt dus een ‘weerstand’; een weerstand tegen de situatie zoals hij is én een weerstand tegen het besef dat je tekort schiet en wellicht niet aan ‘de verwachtingen’ voldoet. Je bent onzeker over wat je nu moet doen, over hoe je nu moet handelen zonder dat je tekort schiet in de verwachtingen van jezelf én de verwachtingen die anderen van je hebben.

Ook is stress een teken dat je de controle dreigt te verliezen; een van je grootste angsten. Je gaat dan misschien niet door het leven als een ‘controle-freak’, tóch raak je in paniek wanneer de controle volledig zoek blijkt. En dat terwijl je ‘de controle’ eigenlijk nooit hebt gehad.

 

Controle

Je wílt zo graag controle, maar ook controle is een weerstand; een weerstand tegen de werkelijkheid. Want in werkelijkheid is er geen controle en gebeurt er ‘zomaar’ van alles zonder dat jij er een zegje in hebt of er iets aan kunt doen. Stiekem weten we dat wel.. dus waarom die neiging de touwtjes in handen te hebben? Waarom de hang naar een illusie? Omdat het ons een veilig gevoel geeft..?

Verandering, onvoorspelbaarheid of onmacht (vooral in combinatie met onheil) is het engste dat we ons kunnen indenken. Dus houden we onszelf vaak liever voor dat we een vinger in de pap hebben, dat we factoren van buitenaf in de hand hebben. Onze wil / neiging om te blijven zitten in onze home-made ‘comfort-zone’ zet alle macht in om te voorkomen dat we veranderen, oftewel ‘loslaten’.

 

Het slachtoffer

Er zijn ook mensen die pretenderen helemaal geen controle te hebben, mensen die beweren dat ze overal het slachtoffer van zijn. Dit is natuurlijk niet wat ik bedoel wanneer ik het heb over ‘de controle loslaten’. De slachtofferrol is namelijk op een gewiekste wijze ook een manier om de controle vast te houden.

Als ‘slachtoffer’ houdt je de stresscirkel effectief in stand: je voelt constant stress door het ‘feit’ dat je van alles overkomt, door de negatieve aandacht of het gebrek aan aandacht en doordat je door je te focussen op stress, meer stress aantrekt. Wie een negatieve kijk heeft op het leven, ziet ook eerder problemen en ervaart als gevolg daarvan ook eerder stress. En dat is niet alleen bij ‘slachtoffers’ het geval, maar bij alle mensen die de stress de overhand hebben laten nemen.

 

Reflectie

Jij bent verantwoordelijk voor je eigen stressniveau. Klinkt dat onredelijk? Ga dan eens na in hoeverre je je stress voedt: hoe denk je over (de oorzaak van) je stress? En hoe vaak focus je je op je stress? Hoe meer (negatieve) aandacht je je stress geeft, des te meer de stress overheerst. Ga daarna bij jezelf na wat je uit het vasthouden van die stress haalt: Waarom houdt je eraan vast? Wat levert het je op?

Voor mij is nu -eindelijk- duidelijk dat als ik wil genieten van de rust, ik de verklaring voor mijn onrust toch echt bij mezelf moet zoeken. En dat kan ik nu – op mijn gemak :)

 

 

Hoe ga jij om met stress?

 

 

Volg:
Anne

Hi! Mijn naam is Anne (26) • Nieuwsgierig – Chaoot – Cat Lady – Tarotiste – BuJo-Addict – Pagan – Samenwonend – Uitpluizer – Filosoof-ish (etc) • Altijd blij met jouw ‘2 cents’, dus laat vooral een berichtje achter :)

Share:

17 Reacties

  1. 29 mei 2017 / 16:04

    Stress op momenten kan het een gevaarlijk iets zijn. Zeker in bepaalde gesprekken of zelfs naar andere toe.
    Hoe ga ik om met stress, eerlijk heb ik nu niet echt veel stress en als ik het heb is het meestal positieve stress. Dat ik dan alleen voel en niet dat gevoel naar anderen leg of laat zien.

    Aum Shanthi

    • Anne
      30 mei 2017 / 10:22

      Fijn dat jij er niet zo’n last van hebt :) Al vind ik zelf wel dat je het mag aangeven wanneer je stress ervaart, zolang je het niet afreageert op de ander.

  2. Zwerver58
    29 mei 2017 / 17:21

    Hoe ga jij om met stress? Ik denk wel eens dat ik gebrek heb aan stress. Het is het denken wat stress veroorzaakt. Maar als het denken niet meer “neerslaat in je zijn”, dan ontstaat er een mate van ontspanning welke wel eens de controle over mijn ledematen doet ontstaan.

    Er is inderdaad sprake van verslaving aan stress. De gestreste mens wil steeds opnieuw de kick beleven. En dat kan resulteren in het telkens zoeken van een fout vriendje/vriendinnetje. Die beantwoord aan de onbewuste verslaving. Een ander zoekt weer ergens anders een kick. De grondoorzaak is verslaving aan het denken. Koppel je het denken los van het zelfbewustzijn (ik voel dit, ik vind dat), dan blijkt het denken een functie te zijn zoals lopen.

    • Anne
      30 mei 2017 / 10:26

      Ik ben bekend met deze ‘oplossing’, maar er in slagen.. nee, nog niet ;) Ik laat me nog wel eens meeslepen, op z’n zachtst gezegd. Observeren is zeker wel een puntje waaraan ik werk, ik denk dat dat wel kan helpen zo ver te komen mijn denken op gegeven moment los te koppelen. Al lijkt het nu wel heel veel gemakkelijker gezegd/getypt dan gedaan..

  3. internettoerist
    29 mei 2017 / 18:23

    Dat van die “nice en bad guy” is heel herkenbaar. Toen ik puber was, vielen de meeste meisjes op “coole” bad boys. Het leven moest “rock ‘n roll” zijn. Ik was te stil, te “saai”, omdat mijn interesses eerder in stille sferen lagen (de natuur). Nu zijn al die “populaire” meisjes (ondertussen vrouwen) allemaal gescheiden. Nu is die stille plots wel interessant. :-D Nu is het te laat natuurlijk. Men staat er vaak niet bij stil, dat het leven meer is dan “rock ‘n roll”. :-)

    Lang geleden dat ik nog stress gehad heb. :-) Dat komt omdat mijn visie op het leven veranderd is. Dat wat de mensen o zo belangrijk vinden en hen dus stress bezorgt, heeft voor mij geen betekenis meer. Dat zorgt er wel voor dat sommige mensen aan mij geïrriteerd geraken. Het is voor hen onbegrijpelijk.
    Ik was eens betrokken in een zwaar verkeersongeval. Echt een slagveld op de weg. Gelukkig zonder gewonden. Een collega die zag uit welk slagveld ik gekropen kwam, werd bijna kwaad omdat ik zo kalm bleef. Hoe is dat mogelijk??!!, vroeg ze enigszins kwaad. Mijn gedrag was blijkbaar “niet normaal”. :-D
    Mijns inziens moeten we onze opvattingen eens goed bekijken en ons afvragen of dit wel stress verdient, of we onszelf niet voor de gek houden met al die stress.

    Fijn om te lezen dat je nu op je gemak de oorzaak in jezelf kan bekijken. :-) Je vindt de oplossing bij de bron en die zit inderdaad in jezelf. Een wijs inzicht.

    Stress-loze groet ;-)

    • Anne
      30 mei 2017 / 10:31

      Zo, een pro in relativeren lees ik :) En als ik het goed las (laatst bij Loena, geloof ik), heeft deze Nice Guy tóch de liefde gevonden – ondanks zijn ‘saaiheid’ *ahum*.. iets met diepe wateren enzo.. ;) Dat onbegrip omslaat in boosheid is wel herkenbaar – al is ‘t hier in een andere context. Jammer, wel – maar zoals je zegt: niets van aantrekken :P

      • internettoerist
        30 mei 2017 / 14:22

        :-D
        Ja, op elk potje past een dekseltje, zelfs op een stil of diep watertje. ;-)

        Vriendelijke groet

  4. 30 mei 2017 / 06:29

    Het is gelukkig een tijdje geleden dat ik echte stress had, die voel ik vooral als ik van een instantie iets van papieren krijg waar ik weinig mee kan, of een nuts bedrijf jaar afrekening die giga is, gelukkig heb ik dat allemaal kunnen smoren en komt het altijd wel goed, en dat is dan ook wat ik mij voor houdt, het komt goed… het komt goed, en ooit is er die dag dat ik mij afvraag waarom ik mij zo druk heb gemaakt, ja echt ;-)

    X

    • Anne
      30 mei 2017 / 10:32

      Ik begrijp maar al te goed dat je dan in de stress schiet – Hopelijk komt die dag toch snel haha ;) Tot die tijd maar goed onthouden dat het goed komt inderdaad. Protect your peace! X

  5. 30 mei 2017 / 09:05

    Wat ontzettend herkenbaar moet ik zeggen… Zelfs die stenen in eigen vijvers gooien. Nu het hier eindelijk wat rustig begint te worden krijg ik de tijd om alles te analyseren. Kut natuurlijk. Maar er iets aan veranderen lukt niet. Dus dan maar even door de zure appel heen en het proces zijn werk laten doen :)

    • Anne
      30 mei 2017 / 10:36

      Fijn om te lezen dat ik er niet de enige in ben, maar rot dat jij je er ook in herkent ( snap je? ;) ).. Goed dat je het probeert te accepteren voor hoe het is, dat levert denk ik toch de meeste rust op, waarin je een hoop meer voor mekaar krijgt. En ik geloof zeker dat je dat kan :) X

  6. 2 juni 2017 / 13:21

    Herkenbare shit! Juist als het ‘rustig’ is, word ik onrustig. Slecht kunnen ontspannen; altijd onder stress – die je inderdaad jezelf oplegt, goede reflectievraag! – en verlangen naar ‘rust’. Echter, zodra die ‘rust’ er dan is en ik even geen deadlines heb bijvoorbeeld, raak ik onrustig want ik ‘moet nog zoveel doen maar weet niet wat en aaaarrghhh wat vergeet ik’.
    Wat controle betreft heb ik wel eens situaties in scene gezet. Like, ik had met iemand afgesproken maar dat moment aan het begin is zo ongemakkelijk dat je stiekem om een hoek wacht en pas naar binnen loopt als die ander er is en doet alsof je net aankomt. Of dat ik een ‘slim boek’ mee had zodat het leek alsof ik las en rustig was i.p.v. een angstig konijn te lijken, hehe.
    Beste tip ever: ervaar geen stress. Uitvoering: geen idee… XD

    • Anne
      2 juni 2017 / 18:02

      Haha wat een (funny-ish) eerlijkheid =D Ik ben ook nooit bezig met mn mobiel maar als de situatie ff awkward wordt is t ding rete-interessant xD Ik wil ook écht graag rust, maar djees ik verander in n enorme bal zenuwen wanneer t rustig is: maantjes in mn handpalm door dat ik mn nagels erin zet. Heen en weer naar de studie als een echte ijsbeer (je weet waarom xD).. Rustig op de bank zitten en een boek erbij pakken (of n kop thee of wat dan ook) is n hele opgaaf o.0 Maar wel zo’n beetje wat ik me bij de ‘uitvoering’ voor stel xD

  7. Rianne
    10 juni 2017 / 13:57

    Aan de hand van jouw reactie op mijn blog ben ik ook eens op jouw website gaan rond struinen. Je stukken vind ik interessant, lekker leesbaar en ik zie wel een link met mijn schrijfwijze.

    Het stuk over bad boys VS nice guys is voor mij zo herkenbaar (vanuit privé- en werk perspectief). Ook het ‘peuren van een kei in het meertje’, herken ik zeker.

    Succes met schrijven . Ben benieuwd naar je belevenissen en je visie op het leven.

    • Anne
      10 juni 2017 / 14:09

      Dat vat ik op als een groot compliment, dankjewel :) Ik hoop dat je je weg naar wat rustiger water snel vindt, want hoewel het fijn is dat ik er niet alleen in sta -en dus niet uit m’n nek heb lopen lullen- , ‘t geeft ook aan dat je er toch maar mooi mee zit. ‘Toevallig’ ben ik ook heel benieuwd naar jouw schrijven en natuurlijk je bespiegelingen, dus bij deze tot lees ;)

  8. 10 juli 2017 / 19:51

    Toen er een bad boy voor mijn neus stond, ben ik daar veel te lang mee bezig geweest. We waren leuk voor even, maar een dodelijke combi na dat even. Het afkicken van hem duurde vrij lang, maar als ik er nu over nadenk… wtf was I thinking!
    Mijn vriendje is een echte nice guy en ik zou niet beter kunnen treffen. Tenzij hij stom doet, maarja dat doen alle mensen wel eens 😂
    In 2016 raakte ik overspannen en moest ik anders om leren gaan met stress. Het gaat al stukken beter, maar stress is eigenlijk een grote verslaving. Misschien komt dat in mijn geval omdat ik vrijwel altijd ‘wat als’ gedachten heb en stil sta bij zaken die er helemaal niet toe doen. Het gaat wel al beter hoor, maar het zal wel even duren tot ik ‘normaal’ ben. Eigenlijk wil ik niet normaal zijn, maar dat gestress, ja dat kan wel minder.

    • Anne
      Auteur
      11 juli 2017 / 12:54

      Normaal – doe niet zo gek xp..! ‘Wat als’ is niet aan te raden inderdaad. En vaak is het bij een burn-out ook nog eens zo dat je er alleen voor staat ‘alles zelf wilt doen’/geen last willen zijn – of juist voor anderen willen zorgen ( en &*^&*!! niet andersom, hèhè). Dus. Volgens mij ben jij wel een taaie tante die de humor in kan zien van al het aankloten maar nergens komen. Dat de ander zo ‘normaal’? is om er stug mee door te gaan, tja.. Daar kan ik dan met mijn hoofd weer niet bij ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.